Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Ik lees dat de inzittenden te stoned waren om in te grijpen

PlusJessica Kuitenbrouwer

Zondagavond. Sirenes. Het geluid nadert snel en al gauw vult het geloei van een brandweerwagen, twee ambulances en nóg een brandweerwagen de hele straat. Vanaf het balkon zie ik de stoet met grote haast de hoek om spurten. De overbuurvrouw en ik maken oogcontact. We halen onze schouders op en gaan beiden weer naar binnen.

Maandagochtend. Mijn telefoon explodeert met berichten van buurtgenoten, vrienden en collega’s. De sirenes, waar de overbuurvrouw en ik onze schouders voor ophaalden, blijken onderweg te zijn geweest naar de Oudezijds Voorburgwal, waar een auto het water in is gereden. Iets dat sommigen van ons in de buurt op het moment dat het gebeurde, volledig is ontgaan. Want hoewel wij binnenstadbewoners het een en ander nauw in de gaten houden, zijn we ook erg nuchter en weinig sirenegevoelig. We hebben immers álles al wel eens meegemaakt. Nou, bijna alles dan. Van een auto te water zijn we toch wel even onder de indruk.

Men speculeert er gretig op los in de berichten op mijn telefoon. In de korte tien uur tussen het ongeluk en mijn ontwaken heeft de berichtgeving een haast Hendrik-Haaniaanse absurditeit aangenomen.

Ik lees dat de inzittenden Britten waren, maar in een ander berichtje staat dan juist weer dat het Britten waren die de drenkelingen uit het water hielpen. Iemand heeft het over lachgastanks aan boord van het voertuig, iemand anders over ‘enkel wat ballonnen, maar wel heel veel wiet’, wat dan weer in zijn geheel wordt tegengesproken door een derde die vermoedt dat de Britse bestuurder (aha! De Britten zaten ín de auto!) een zonnesteek had.

Ik lees dat de auto centimeter voor centimeter de gracht in reed, maar dat de inzittenden te stoned waren om in te grijpen, én dat het allemaal heel erg snel en plotseling ging. Dat de toeristen aan de kade stonden te juichen, dat de toeristen aan de kade stonden te gruwelen. Dat de auto tegen een boom was aangeknald, dat die boom eigenlijk een prullenbak was.

Als klap op de vuurpijl lees ik over een dappere bewoner die zijn huis uit kwam rennen en met ochtendjas en al het water in dook. (Ochtendjas, met dit weer?!)

Dinsdag, middaguur. Ik tref eindelijk een ooggetuige, die bevestigt dat vier Britten er iets mee te maken hadden. Over lachgas, wiet, boom-vuilnisbakken en ochtendjassen durft hij geen uitspraak te doen. In Whats­App kijk ik nog even naar een filmpje van de witte auto, die met een flinke klap en onder luid applaus weer met vier wielen op de kade landt.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden