Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Ik las Glennon Doyle met verzet tot in het uiterste van mijn vezels

PlusMarjolijn de Cocq

I’m with Adele, sorry. Hartje this book,’ appte onlangs een collega. We waren in discussie geraakt over de hype rond Ongetemd leven van de Amerikaanse bestsellerauteur Glennon Doyle, ondertitel: Vind het lef om helemaal jezelf te zijn. Ik mag geen zelfhulpboeken lezen van de dokter, daar krijg ik bultjes van. Maar dit, zo bezwoer de collega, is dus helemáál geen zelfhulpboek. Dit zijn gebundelde essays over hoe wij vrouwen waarachtiger kunnen leven, ons kunnen losmaken van alle sociale restricties waarmee we zijn opgegroeid/worden opgevoed. Inzichten die Doyle heeft opgedaan toen ze verliefd werd op een vrouw en besloot uit haar huwelijk te stappen. Ze was toen – moeder van drie – al succesvol als auteur van boeken over onder meer haar wederopstanding na een drankverslaving en eetstoornis.

En het kwam dus warm aanbevolen door Adele, die op Instagram liet weten: ‘This book will shake your brain and make your soul scream.’ Op de achterflap ook aanbevelingen van Elizabeth Gilbert, Brené Brown en Reese Witherspoon – zo’n boek; en dus een wereldwijd succes, omdat we kennelijk graag willen weten ‘hoe het zou voelen als je echt helemaal jezelf kon zij, als je gewoon kon zijn wie je was voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn’.

Zo’n boek dus. Maar ik heb de collega die with Adele is hoog zitten. Dus heb ik Glennon Doyle gelezen – met verzet tot in het uiterste van mijn vezels, zozeer wilde ik eigenlijk níet.

Het eerste wat ik merkte was: ik ben hier te oud voor. Het zal appelleren aan vrouwen in de categorie 30-45 jaar, vermoed ik; Doyle schreef het toen ze 44 was. Ik ben 53 en veel van Doyles ‘levensveranderende’ inzichten zijn vanzelf op mijn weg gekomen, zoals dat in het leven gebeurt zonder dat je het in de gaten hebt.

Ten tweede: wat is het veel van hetzelfde. Na de eerste hoofdstukken, waarin best het een en ander te markeren valt – zoals Witherspoon in haar ‘blurb’ op de achterflap aangeeft te hebben gedaan –hamert Doyle er lustig op los.

Toch voelde ik me na lezing in zekere zin wel gesterkt, vooral door het hoofdstuk waarin Doyle zich opsluit in haar inloopkast om chaos tot rust te laten komen en af te dalen in haar diep innerlijke ‘weten’. In de zomervakantie las ik de roman Overstag van Amity Gaige waarin hoofdpersoon Juliet zich in háár inloopkast opsluit om met zichzelf in het reine te komen.

En ik herken wel die afdaling in jezelf, verlang soms ook naar de rust om diep van binnen te voelen waar ik sta in het leven. ‘Wees stil en weet,’ schrijft Doyle. Wat het boek mij dus brengt is het besef dat ik daar meer ruimte voor moet maken, die desnoods moet bevechten. Dus ja, kom, vooruit, I’m with Adele. Een beetje.

Nu nog een inloopkast.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden