Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Ik laat mezelf bijna iedere avond voorlezen

PlusBabs Gons

“Ssst,” zegt de moeder herhaaldelijk tegen haar twee kinderen, “niet zo hard.”

Maar ze kunnen er niets aan doen, haar kinderen zitten vol met leven, ze vullen de bus met hun hoge stemmetjes. Ze benoemen alles hardop, wijzen, lachen, vragen. Tevergeefs verzucht de moeder af en toe: “Kunnen jullie niet even twee minuten je mond houden?” Ik ken die zin, ik gebruik hem thuis ook regelmatig.

Dan doet ze iets schijnbaar magisch: ze pakt een boek en begint voor te lezen. De ogen van het jongetje, dat mijn kant op zit, vullen zich met glimmertjes. Het meisje valt ook stil en nestelt zich wat dieper in het bankje. Moeder leest voor en ze luisteren met alles wat ze hebben, met open monden, op en neer gaande borstkasjes, schommelende voeten. En langzaamaan valt de hele bus stil. Telefoongesprekken worden afgekapt en hier een daar leunt iemand wat verder naar voren. We luisteren allemaal naar de avonturen van een jonge dino die de weg kwijt is.

Sinds er apps bestaan waarin mensen voorlezen uit boeken laat ik mezelf bijna iedere avond voorlezen. Om zo ver na je kindertijd nog steeds dit plezier te kunnen ervaren, dat vind ik één van de beste uitvindingen.

Ooit mocht ik een heel kort optreden doen in een populaire talkshow. In dezelfde uitzending zat een oudere actrice, ook wel de grande dame van het toneel genoemd. Na afloop liet ze me bij haar komen, ze was niet meer zo goed ter been, om me te vertellen dat ze had genoten van mijn optreden.

Een paar weken later belde ze me thuis op om me nogmaals te vertellen dat ze mijn optreden zo bijzonder had gevonden. Na ons korte maar o zo vriendelijke gesprekje besloot ik haar terug te bellen en, omdat ik wist dat haar ogen niet meer zo goed waren, haar voor te stellen om te komen voorlezen. Ik zag al voor me hoe ze in een schommelstoel zou zitten in een kamer met boeken tot aan het plafond, met een geruit dekentje over haar benen. Ik zou op een poef aan haar voeten plaats nemen en haar voorlezen uit haar lievelingsboeken. Maar voordat ik haar terug kon bellen las ik in de krant dat ze was overleden.

Als de moeder het boek dichtslaat, zijn we allemaal wat teleurgesteld. Hoe komen we nou te weten hoe het verhaal afloopt? Het is ook gelijk gedaan met de rust in de bus. De kinderen bevragen de wereld weer met luide stem en de moeder zucht nog maar eens. Onze ogen ontmoeten elkaar boven de mondkapjes, we lachen zo goed als het gaat. Zonder haar blik los te laten, vraag ik met mijn ogen: wil je ons alsjeblieft nog even voorlezen?

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden