Femke van der Laan.Beeld Agata Nowicka

Ik kon niet ontdekken wat mee mocht en wat niet

PlusFemke van der Laan

Er staat een ladekastje naast mijn fiets. Tegen de muur. Grijs, met wieltjes. Het is een kastje voor dossiers. Vanmorgen stond het aan de overkant van de straat. Naast een matras, een stoel met ketchupkleurige bekleding en wat stukken spaanplaat. Het was grofvuilochtend.

Gisteravond was het grofvuilavond. Toen zal er meer hebben gestaan. Ik heb weleens een tijdje uit het raam gekeken op grofvuilavond. Naar hoe de busjes kwamen. Het ene busje na het andere. Stoppen, uitstappen, schuiven, oppakken. Ik kon niet ontdekken waar de mannen die uit de busjes kwamen precies naar op zoek waren. Wat er wel mee mocht en wat niet.

Het dossierkastje mocht blijkbaar niet.

Het is vanmorgen ook niet meegenomen. Misschien is het al voor de vuilniswagen kwam naar de overkant van de straat gerold. Door iemand die er nog iets in zag, maar zich op de andere stoep alweer bedacht: toch maar niet. Een van de wieltjes liep vast aan.

Op de kast zit een jongen. In kleermakerszit. Hij is een jaar of acht. Zijn schooltas hangt hoog op zijn rug. Hij trekt de lade onder zich open en duwt hem dan weer dicht. Er hangen nog mappen in. Ze schuiven heen en weer, tegen de beweging van de lade in.

“Zit er nog iets in?”

De jongen kijkt op.

“Allemaal mapjes.”

Hij trekt de lade onder zich weer open. Ik doe een stap dichterbij en laat mijn vingers over de dossiermappen lopen. Ze zijn leeg. Op de bodem van de lade zie ik twee paperclips liggen. Vergeten. Als ik mijn vingers van de mappen haal, doet de jongen de lade weer dicht. Hij trekt een been onder zich vandaan en tikt met zijn hiel tegen de onderste lade.

“Misschien zit hier iets in.”

Ik kijk naar beneden. De onderste lade is dichtgeplakt met tape. Om de hele kast heen. Meerdere lagen.

“Kijken?”

Ik hou mijn huissleutel in de lucht. Als een mes. De jongen hopt van het kastje af. “Ja.”

Samen hurken we voor het kastje. Met mijn sleutel snij ik in de tape, in de kleine kier tussen de lade en de kast. Het gaat makkelijker dan ik dacht. Ik ben er zo doorheen. De andere kant lukt ook. Als het laatste stukje tape is doorgesneden, glijdt de lade vanzelf open.

Hij is leeg.

“Leeg.”

Ik knik. “Jammer.”

Ik steek mijn sleutel in mijn zak. De jongen klimt op de kast en trekt de bovenste lade open. De dossiermappen schuiven weer de andere kant op.

“Dag,” zegt de jongen.

Voor ik wegloop kijk ik naar beneden. Een van de wieltjes staat een beetje scheef.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden