Tinkebell Beeld Artur Krynicki
TinkebellBeeld Artur Krynicki

Ik kon niet naar Fukushima, want corona

PlusTinkebell

Ik ben in mineur. Niet depressief, maar wel intens verdrietig. Zo’n verdriet van het soort waarbij er terwijl je denkt dat je er even niet aan dacht, toch ineens tranen over je wangen rollen.

Een jaar geleden zou ik nu in Zwitserland zijn geweest om tijdens een conferentie van de International Atomic Energy Agency te spreken over het effect en de impact van de maatregelen die zijn getroffen na de kernramp in Fukushima. Daarna was de bedoeling dat ik door zou reizen naar Tomioka, een dorp vlak bij de kerncentrale waar ik al sinds 2015 werk, een boek schreef en onderzoek doe naar de sociologische ontwikkelingen. Maar helaas: corona.

Ik had ontdekt dat daar onder een oud rijstveld klei in de ‘radioactief besmette’ bodem zat en een deel daarvan heb ik opgegraven. Mijn plan was om vorig jaar met een graafmachine terug te gaan en dan, zodra ik de financiering rond zou hebben, hier drie grote keramieken kersenbloesembomen op ware grootte te maken. Symbolisch, voor een nieuw begin en ultieme schoonheid. Eén om terug te plaatsen in het kerncentraledorp Okuma, een voor in Tokio en de derde boom wilde ik naar Nederland halen.

In datzelfde dorp Okuma zou ik een kunstwerk maken van een heel bijzondere piano. Die stond in de ‘red zone’. Ik had hem gekregen van een meisje, Keiko. Het was het geschenk geweest van haar oma aan haar, toen ze werd geboren. Haar oma overleed vlak voor de ramp. Het huis waar deze piano stond, was gebouwd door haar vader en opa. Elke plank kwam van bomen die ze zelf hadden gekapt.

Afgelopen jaar, in juni, zou ik een mechaniek in de piano hebben laten bouwen, zodat de piano uit zichzelf zou kunnen spelen. We zouden hem plaatsen op een podium, gebouwd door haar vader van het hout uit het huis. De rest van het huis zou vernietigd worden. Deze installatie zou een monument zijn voor alles wat daar was.

Maar corona. In het afgelopen jaar was ik niet in Fukushima. Er geldt nog steeds een inreis­verbod voor Japan.

Tijdens mijn afwezigheid is een complete nieuwe wijk gebouwd op het rijstveld. Het huis is met de piano erin tot op de laatste snipper vernietigd. In het lege perceel is de bovenste laag van de bodem weggeschraapt en vervangen door schone aarde. Eromheen staan paal­tjes met roze lintjes die vertellen dat wat daar ooit was, nu is verdwenen. Opgeruimd.

De beurzen waar ik in de afgelopen maanden kunstwerken met materiaal uit Fukushima zou laten zien, zijn gecanceld. Volgende week, op 11 maart, is het 10 jaar sinds de ramp. Ik zou daar nu zijn. Geen enkel goed woord kan dat nog veranderen.

Mijn kunstenaarshartje is gebroken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden