Patrick MeershoekBeeld Artur Krynicki

Ik kijk sindsdien een stuk genuanceerder aan tegen onze ondergang

PlusPatrick Meershoek

In de eerste week van de vakantie heb ik samen met mijn jongste zoon afgezwommen. Eerlijk is eerlijk: hij deed het zware werk, spartelend in het water. Ik stond langs de kant zenuwachtig te zijn, keurig op het kruis dat door het zwembad was aangebracht om de ouders in tijden van corona op afstand van elkaar te houden.

In het zwembad was na de heropening een ingewikkeld parcours aangelegd. In het ene rijtje kleedkamers mochten de kinderen zich omkleden, in het andere rijtje konden ze na afloop van de zwemles met de handdoek in de hand weer worden opgevangen. De uitgestippelde routes waren dwingend aangegeven met afzetlint.

Het werkte prima, maar de ­veiligheidsmaatregelen droegen ongewild bij aan een sluimerend besef van onveiligheid. Wat staat ons nog meer te wachten als het meest alledaagse – het afzwemmen van onze kinderen voor hun eerste diploma – al met zo veel voorzorgsmaatregelen moet worden omgeven?

In mijn juveniele jaren was ik lid van een jeugdbond voor natuurstudie, waar een leven­dige belangstelling voor plant en dier hand in hand ging met een grote somberheid over het handelen van de mens. Het waren de jaren van de gaia-­theorie, die stelde dat als de mens de natuur bleef uitputten, de oppermachtige natuur hem van katoen zou geven.

Ik vond het indertijd een geruststellende gedachte. Moeder Natuur in de gedaante van een ouderwetse huisvrouw, die met een grote emmer sop en een harde bezem de straat wel even zou schoonspoelen als het echt te gortig werd. Bedankt voor de moeite en dan is het nu de beurt aan de ringstaartmaki’s om een nieuwe beschaving op te zetten.

Ik was nog geen vader natuurlijk. Het staat niet in de handboeken voor de voortplanting, maar met het ouderschap wordt het hart uitgebreid met een ­royale verdieping met plek voor veel liefde, maar ook voor heel veel zorgen. Ik kijk sindsdien een stuk genuanceerder aan tegen onze ondergang, zeker nu het er alle schijn van heeft dat in de keuken wel degelijk een flinke emmer sop wordt gevuld.

Ik hoop maar dat het nog even duurt. En dat, als het er onverhoopt toch van moet komen, mijn kinderen op dat moment op een veilige plek zijn, net als mijn familie trouwens, mijn vrienden en hun kinderen, de makers van Promenade, Bruce Springsteen en de leden van de E Street Band, en de redacteuren en de (betalende) abonnees van deze krant.

In het zwembad klommen de kinderen na het watertrappelen druipend op de kant. Mijn zoon begon alvast met juichen en kreeg even later inderdaad een diploma en een medaille in zijn handen gedrukt. De badmeester liep naar zijn hok en even later schalde We are the champions door het bad. Ik zong mee, op­gelucht, trots en bezorgd.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden