Ashgan El-Hamus Beeld Agata Nowicka

Ik kijk naar haar wijze blik en denk ineens: het script ben jij

Plus Ashgan El-Hamus

Sommige dingen zouden nooit voorbij mogen gaan. De zomer. Je lievelingsboek. Sommige verkeringen. De aarde. Een verwoede poging een script te bespreken met dit kind.

We zijn de natuur in gegaan omdat het in de stad lastig is om haar aandacht vast te houden. Dus zitten we op een terras in een dorp, allebei te doen alsof we volwassen zijn, terwijl we proberen het script te bespreken van de korte film waarvoor ik haar castte. We drinken chocomel, ze vraagt of ze mijn koekje mag, maar ik vind dat kinderen niet altijd zomaar alles mogen omdat ze toevallig kind zijn, dus ik zeg nee. Niet altijd elk koekje krijgen waar je om vraagt, bereidt je voor op het volwassen leven. Het script ligt op tafel, alsof we in een zaken­bespreking zitten. Maar ook in de natuur is er veel dat afleidt.

Liever dan het script bespreekt ze bijvoorbeeld haar relatie, terwijl ze op een verdacht volwassen manier, met haar armen en benen over elkaar, uitlegt dat hij te klef is. Ik zie een jongetje voor me dat nog kleiner is dan zij, met bril en stekeltjeshaar, elke dag achter haar aan rennend met permanent open armen, die leeg blijven.

Terug naar het script. Ik onderstreep een paar zinnen met een rode pen, hopend dat rood haar aandacht vast zal houden. We lezen zomaar een halve pagina en ze knikt elke keer als ik vraag of ze het begrijpt. Dit gaat goed.

Maar zodra er een man met een enorme buldog, gemaakt om ieder kind de stuipen op het lijf te jagen, het terras oploopt, ben ik haar weer kwijt. Ik roep haar. Terug naar het script. Maar ze kruipt naar het gigantische beest en kijkt me smekend aan. Ik knik en schudt mijn hoofd tegelijk, dat is wat ze met me doet. Ik probeer iets van zenuwen bij haar te bespeuren over de grootte van het beest, maar ze is nooit bang. Na drie keer roepen komt ze weer zitten. Ik trek weer lijnen en lees zinnen voor, maar er is te veel afleiding in haar leven. Dus neem ik haar mee, het terras af. Script onder de arm.

We lopen terug naar ons huisje en ik maak veel halve zinnen als ‘Hey even over die scène’, die zij keer op keer onderbreekt met het onderwerp van haar kleffe verkering. Ik zucht en weet het niet meer. M’n halve zinnen zijn op, en haar hele zinnen gaan maar door. En net als ik baal van hoe weinig we het over het script hebben, kijk ik naar haar en valt me op hoe wijs ze kijkt als ze over relaties praat, als iemand die al drie scheidingen achter de rug heeft, maar er sterker uit is gekomen. Ik kijk naar haar wijze blik en denk ineens: kut, jij bent het. Het script ben jij. Met je grote mond.

Ineens gilt de grote mond, en ze probeert iets van zich af te slaan, waarbij ze op de grond valt. Ik pak haar op en vraag wat er is. Een vlinder wilde haar aanvallen. Ik zou kunnen lachen maar je moet je script serieus nemen. Een trillend klein kind met een te grote mond in mijn net te korte armen. Nergens bang voor, behalve voor vlinders en verkering.

Zo bespreken we geen script, maar besluiten wel samen dat er maar beter buldogs dan vlinders in je buik kunnen wonen, en is dat meer waard. Ook bedenken we een nieuw einde voor de film. Eentje waarbij zij valt, want grote monden ontroeren pas als je weet hoe klein ze kunnen zijn.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden