null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik kende hem alleen zittend aan de bar in een Amsterdams café, met een groot glas Belgisch bier

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Ik dacht hem te herkennen toen hij de bak met afwasborstels bij stond te vullen. Ik schudde het van me af.

Die afwasborstels.

Meteen een paar in de tas gegooid. Je kunt er niet genoeg van hebben.

Ik zweer bij de afwasborstels van Ikea. Met zo’n zuignap aan het eind die je zo tegen de onderkant van het keukenkastje kan ploppen.

(Met mijn vriend Hartjes heb ik het wel eens een half uur lang gehad over die afwasborstels, tot het de barkeeper te veel werd. “Houden jullie niet van voetbal, of zo?”)

Maar daarvoor was ik niet in het blauwgele warenhuis.

Een mooie set microvezeldoekjes in de tas werpend, en nog een set, wilde ik doorsteken naar de beddenafdeling voor een hoofdbord, of een hoofdeinde, of hoe zo’n ding ook heet.

Ik raakte meteen mijn oriëntatie kwijt.

Een reuzehandige oplader met drie stekkers pakkend, dacht ik na.

En weer dacht ik in de verte de man te herkennen. Maar dat kon niet.

Douchegordijnringen. Niet vergeten.

Het zijn de schijnbaar meest onbenullige dingen die bij Ikea een soort grootsheid aannemen.

(Zo’n grote bak met afwasborstels, ga daar maar eens onbewogen aan voorbij. Een keer, met de dochters op de bank, hoorden we geluiden in de keuken. Dochters in paniek, ze dachten aan een inbreker. Het was dus de afwasborstel – rood – die naar beneden was gekletterd in de gootsteen, tussen de borden en glazen.)

Uiteindelijk op de slaapafdeling terechtgekomen noteerde ik de stellingkast en het schap waar ik het Brimneshoofdeinde kon vinden.

En toen zag ik de man weer, en moest ik erkennen dat hij het was. Hij zag er gek uit, met een geel T-shirt aan met de tekst Hej! op de rug en hij legde aan een klant iets uit over een bed.

Ik kende hem alleen in het wit. Zittend aan de bar in een Amsterdams café, een groot glas Belgisch bier voor zich. Een professor, of een muzikant. Iets erudiets. Mooie schoenen. Wijze uitstraling. Nooit met hem in gesprek geraakt.

Het zorgt altijd voor kortsluiting in het hoofd iemand ergens te zien waar je hem niet verwacht.

Ik dacht meteen: hoe komt het dat je hier terecht bent gekomen?

Ik schaamde me ook meteen voor die ontzettend veroordelende gedachte. Waarom dacht ik zoiets? Mijn vader is vorkheftruckchauffeur in een fabriek geworden omdat hij bepaalde verantwoordelijkheden uit een vorige baan niet meer wilde dragen. Hij was daar uiterst tevreden mee. Wellicht was het verhaal van deze man anders, maar die eerste primitieve gedachte, de manier waarop ik stond afgesteld, stoorde me heel erg. Ook dat ik een duim naar hem wilde opsteken.

Wat kun je jezelf soms teleurstellen.

Misschien schreef deze man in de avonduren wel aan die Grote Nederlandse Roman, of aan een alles wegblazende opera. Ik hoopte het.

Ik ging op weg naar de douchegordijnen.

Thuis ontdekte ik in het gootsteenkastje nog zes ongebruikte afwasborstels.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden