PlusColumn

Ik kan hier nooit meer langslopen

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Vlak bij waar ik woon is een salon waar ze massages verkopen. Vrijwel elke dag loop ik erlangs. Ik kijk even naar binnen, maar dan toch snel weer de andere kant op, voordat iemand me aankijkt en dingen van me verwacht.

Maar vandaag is het anders, heb ik besloten. Ik heb gisteren de hele dag met nette schoenen aan gelopen en de volwassene uitgehangen en daarom nu wel een stukje ontspanning verdiend.

Ik stap kordaat naar binnen. Dit is mijn dag. De hele salon zit vol met vrouwen die er vermoeid uitzien terwijl ze hun teennagels laten vijlen, want dat kan ook hier. Ik ben tot mijn verbazing meteen aan de beurt, wat slecht uitkomt omdat ik nog een proteïnesmoothie aan het drinken ben.

Ik word direct geconfronteerd door de dame die hier de scepter zwaait. "Yes?" zegt ze. Ik bestel een half uur massage, niet te lang en niet te kort, want je weet maar nooit. Voor ik het weet zit ik voorover op zo'n gekke schuine stoel met overal kussens en een uit de kluiten gewassen Hemaworst waar je je gezicht doorheen moet steken.

Ik dacht eigenlijk meer aan een voetmassage, maar ze heeft mijn jas al aangenomen en drankje weggezet en we gaan van start.

Ik probeer te ontspannen en tegelijkertijd in te schatten van welk kwaliteits­niveau de massage is die ik onderga. De elleboog die druk uitoefent op het gedeelte van mijn rug tussen de wervels en het schouderblad maakt me dit echter onmogelijk.

Na een half uur gaat er een eierwekker af en heb ik nog steeds het gevoel dat mijn voeten wel wat extra aandacht verdienen. Dus bestel ik ook nog een voetmassage.

Ik mag plaatsnemen in een grote stoel op een verhoging die ook nog een machinale rugmassage aanbiedt die ik met een afstandsbediening kan aansturen. Ik ben bang dat ik de masseuse beledig als ik zo kort op haar manuele massage ook nog de machinale aanga, maar zij lijkt het zelfs toe te juichen.

Als ik op de aanknop duw, knijpt de stoel me in een keer een hernia in met zijn robothaken en dan krijg ik hem niet meer uit. Tegenover me maakt een vrouw heel heftig ruzie over de telefoon terwijl haar handnagels gelakt worden.

Het kost ongeveer twee keer zoveel als ik ingecalculeerd had en de fooi is apart, zegt de masseuse. Ik geef haar vijf extra en ze kijkt me aan alsof ik een half op­gegeten magnetronmaaltijd ben waar niemand iemand een plezier mee doet. Ik kan hier nooit meer langslopen.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden