Column

Ik kan erg verdrietig worden van verloren ansichtkaarten

James WorthyBeeld Agata Nowicka

In de Nieuwezijds Armsteeg ligt een onbeschreven ­ansichtkaart op de grond. Op de voorkant staan de ­opgebolde bruggen en de scheefgezakte panden. 'Greetings from Amsterdam.' Ik kan erg verdrietig worden van verloren ansichtkaarten. Van kaarten die het thuisfront niet halen.

De kaart ligt tussen een kapotgetrapte fiets en een vijvertje kots in. De achterkant is leeg. Postzegelloos, adresloos en handschriftloos. Er staat geen getekend zonnetje in de rechteronderhoek en er staat niet bij hoe warm het vandaag is.

Ergens in de stad loopt iemand die deze kaart kwijt is. Hij of zij kocht de kaart in een winkel die in een ver verleden ook dingen verkocht die ook voor niet-toeristen interessant waren.

Laten we er een zij van maken. Een vrouw uit Canada. Haar rugzak is groot genoeg voor haar kleren, haar tandenborstel, haar boeken en al haar problemen. Ze studeert iets. Iets met literatuur. Ze schrijft zelf ook. Vorig jaar had ze een idee voor een roman, maar net toen ze wilde beginnen, las ze een roman die wel heel erg op haar toekomstige roman leek. Dit hield haar tegen. Maakte haar onzeker.

Haar vader begreep haar onzekerheid niet. "Alles is al een keer geschreven, maar dat houdt een echte schrijver niet tegen," zei hij tegen haar. Ze wilde iets gemeens terugzeggen. Iets over zijn niet-trouw-zijn, iets over die keer dat ze hem in het tuinhuisje had betrapt met de ­gewichtsconsulente van haar moeder, maar ze kon het niet.

Om iemand te kwetsen heb je vuur nodig. Je moet iets voelen voor de persoon die je wilt krenken. Maar ze voelt niets voor haar vader. In haar hoofd en in haar hart heeft ze hem al begraven. Haar toespraak bestond uit een harde boer.

Ze is voor één dag in Amsterdam. Zo gaat dat tegenwoordig. Mensen proppen heel Europa in een lang weekend. Maar ze baalt wel. Ze had hier langer willen blijven.

Daarom kocht ze die kaart. Om tegen haar moeder te zeggen hoe wonderschoon het hier is en dat ze hier voor altijd wil blijven. Ze wilde haar kaart beginnen met 'Mamma, dit is de plek waar ik een boek wil schrijven', maar de kaart viel uit haar tas toen ze door een doldriftige duif werd aangevallen.

Ze had weer zin om te schrijven, om haar kinderlijke handschrift te ­bewonderen en om haar doodlevende vader een poepie te laten ruiken.

Ik zoek op Facebook naar een vrouw uit Canada die iets met literatuur studeert. Misschien staat er een foto van Amsterdam op haar tijdlijn. Na een halfuur zoeken, kom ik een vrouw tegen die gisteren nog in Amsterdam was en English Literature studeert. Op de foto ziet ze er intens gelukkig uit. Ze staat op het Museumplein, ­omlijst door musea.

Ik schrijf haar adres op de ansichtkaart en teken een zonnetje. Het is vandaag 14 graden in Amsterdam, ­grote kans op regen.

'Please write that book, Becky', zet ik op de kaart.

Please write that book.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden