Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

Ik hield er rekening mee dat ze zou gaan

Plus Femke van der Laan

Ze loopt het park uit, de oudste. Op weg naar haar afspraak. Ik blijf nog even zitten en kijk haar na. Ik kijk naar haar lange haren. Naar haar lange armen. Haar lange benen. Ik kijk naar hoe alles lang is en denk aan de eerste tijd na haar geboorte.

De eerste dagen. De eerste weken. Ze was er net, maar het voelde alsof ze binnenkort weg zou gaan. Haar aanwezigheid voelde als iets tijdelijks. Alsof er weldra een moment zou komen dat ze me zou aankijken en me met haar ogen duidelijk zou maken dat het leuk was geweest, enorm gezellig zelfs, maar dat ze nu toch echt verder moest. Of op huis aan zou gaan. Ze zou wel zien. Ze ging ervandoor in ieder geval. Bedankt voor alles. Doe je die ander de groeten? Dag hoor.

Ik hield er rekening mee. Dat ze zou gaan. Het zou oké zijn.

Maar ze bleef.

De oudste steekt haar handen in haar zakken. Ze loopt in het midden van het pad, daar zijn de minste plassen.

We dronken thee net. En spraken over Kanaalzwemmers. Van een wondje, naar pleisters, naar vaseline, naar Kanaalzwemmers. Zo ging het. Ik vertelde dat Kanaalzwemmers zich vroeger insmeerden met vet. Tegen de kou. Dat er blokkwasten werden gedoopt in iets wat leek op een mengsel van roomboter en vaseline. Dat er met grote halen een dikke laag op de zwemmers werd gesmeerd. Dat het er glibberig uitzag, die laag. Ik dacht aan pasgeboren baby’s.

De oudste vroeg wat Kanaalzwemmers waren.

Ik zie haar over een plas springen. In het midden van het pad. Met haar handen in haar zakken. Ik vraag me af om wie het heen hing, toen, het gevoel dat ze al bijna weg zou gaan. Om haar of om mij. Bij haar zusje en broertje had ik het niet. Maar misschien wist ik het toen al wel. Dat ze wat langer blijven. Dat ze niet zomaar verder moeten. Of maar eens op huis aan gaan.

Ik legde uit wat Kanaalzwemmers waren. Mensen die het Kanaal overzwemmen. Van Engeland naar Frankrijk. Of andersom. En soms ook heen en weer. In een wetsuit. Of in een laag vet. Vroeger.

Ze keek me aan terwijl ik praatte en toen ik klaar was vroeg ze: “Waarom zou je het Kanaal overzwemmen?”

Ik wist het niet. Ik haalde mijn schouders op. “Ik weet het niet.”

Toen stond ze op. Het was tijd om te gaan. Ze zei dat het leuk was geweest. En ze ging.

De oudste draait zich nog even om. Ze steekt haar hand op, haar onderarm. Heel kort. Dag hoor. Dan loopt ze verder.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden