Opinie

‘Ik heet Harmen en dat is mijn enige label’

Voor Harmen van Liemt is de ontdekkingstocht naar zijn seksualiteit soms een worsteling. Maar het helpt als de samenleving je de ruimte geeft die onzekerheid te omarmen.

Te vaak, vindt Harmen van Liemt, gaat het uitkomen voor je seksualiteit meteen gepaard met het tonen van regenboog­vlaggen.Beeld Getty Images

In geen boekenwinkel kan de klant nog om het felroze boek Confettiregen van Splinter Chabot heen: een eerlijk verhaal over de zoektocht naar zijn geaardheid, met alle toeters, bellen en onzekerheid die er voor hem bij kwamen kijken.

Ik kocht het boek omdat ik Splinter een intrigerende kerel vind, maar vond het bij nader inzien vooral interessant zijn zoektocht te vergelijken met de mijne. Net als Splinter kom ik uit een liberaal gezin, waarin vrijheid en ‘jezelf zijn’ centraal stonden in de opvoeding. Hoewel deze waarden mij uitdrukkelijk zijn meegegeven, merkte ik in de loop van mijn puberteit dat alle vormen van seksuele identiteit die buiten de norm van het hetero-zijn vallen, een ingewikkeld fenomeen zijn in onze maatschappij, hoe open minded we ook denken te zijn.

Ik was een jongen met veel sjans en bewoog me in een rijke vriendenkring. Hoewel ik me altijd tot meisjes aangetrokken had gevoeld, begon ik me te realiseren dat mijn aandacht en interesse ook uitgingen naar het eigen geslacht. Net als Splinter onderdrukte ik die gevoelens. Ik was bang dat wanneer ik die zou delen, er een label op me geplakt zou worden en de dynamiek binnen mijn verschillende vrienden­groepen zou veranderen.

Regenboogvlaggen

Toen mijn zus in 2017 ernstig ziek werd, voelde ik de drang mijn worsteling te delen met mijn gezin. Want mocht ze komen te overlijden, dan wilde ik dat ze alles over me zou weten. Midden in de nacht nam ik mijn ouders in vertrouwen. Ik vertelde hen dat ik mijn seksualiteit aan het onderzoeken was, dat ik jongens misschien ook interessant vond, maar niet wist hoe dat dan precies werkt, hoe dat moet, wat de impact ervan op mijn leven zou zijn. Hun hart ging naar mij uit, er was direct een groot vertrouwen dat ik dit ingewikkelde pad zou kunnen bewandelen.

In de maanden die volgden, werd ik meermaals door familieleden en kennissen aangesproken over hoe bewonderenswaardig ze het vonden dat ik voor mijn seksualiteit uitkwam. Woest was ik op mijn ouders! Al zo lang was ik binnen de beslotenheid van eigen lichaam en geest iets aan het onderzoeken geweest. Ik had hen dit in al mijn kwetsbaarheid toevertrouwd. Hoe hadden ze het lef dit meteen overal rond te bazuinen! Hoe mijn seksualiteit precies in elkaar stak, was nog een moeilijk raadsel waarvan ik niet wilde dat anderen dat voor mij gingen invullen. Men pikte vaak alleen op dat ik op mannen viel, terwijl mijn interesse in vrouwen buiten beeld bleef. Ik was zeventien en totaal overweldigd door hoe zoiets blijkbaar gaat.

Het speculeren over andermans seksualiteit gebeurt in onze maatschappij vaak. Dit zorgt ervoor dat mensen die twijfelen over hun geaardheid zich niet veilig voelen hier iets over te delen. Vaak vraag ik me af waar men eigenlijk zo in geïnteresseerd is. Echt in het welzijn van iemand? Of in het ‘anders’ zijn? Twijfelen ze misschien zelf? Er is kennelijk een enorme behoefte onszelf met een ander te vergelijken, we leggen elkaar onder een vergrootglas om hier vervolgens met Jan en alleman eindeloos over te praten. Op sociale media worden we overspoeld met beelden die de ‘norm’ zouden moeten projecteren. We moeten knap en dun zijn, op elk feestje aanwezig en ook nog onze tentamens halen. En als we dan over een streep zijn, dan moet dat meteen met regenboogvlaggen of coming-outvideo’s. We willen continu weten in welk hokje iemand past en denken hierdoor alleen maar in zwart en wit.

Ik heet Harmen

Het heeft me maanden gekost om erachter te komen dat ik aan niemand verantwoording hoef af te leggen. Te vrij in de ruimte staan om jezelf een label te laten geven is geen illusie; het gaat er niet om dat je geen label dúrft te kiezen, maar dat je niet gelinkt wil worden aan het beeld of verwachtingen die bij een specifiek label komen kijken.

Ik weet niet waar en bij wie ik de liefde zal vinden totdat het zover is. Het is de kunst onzekerheid te omarmen, of het nou over seksualiteit gaat of over andere aspecten van onze identiteit. Het leven zit nu eenmaal vol twijfel, helemaal in dat van jongvolwassenen zoals ik. 

Soms doet dat pijn en is het een worsteling, maar er vloeien ook goede dingen uit voort. Laten we elkaar allemaal wat meer ruimte geven, niet alles van elkaar willen weten en niet alles een naam willen geven, tenzij dat voor die persoon goed voelt en rust biedt. Al dat definiëren haalt de magie van de ontdekkingstocht weg. Juist op deze leeftijd willen we genieten, een beetje anoniem zijn en het af en toe lekker niet weten. Dat is heerlijk en maakt het leven spannend. Ik heet Harmen en dat is mijn enige label. Die keuze heeft me enorm geholpen. What works for you?

Harmen van Liemt, gaat de vooropleiding toneelschool doen en hoopt daarna te worden aangenomen op de toneelacademie.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden