Plus Column

Ik heb veel geleerd op het voetbalveld over de mens

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort

Het was een goede gewoonte binnen mijn oude voetbalteam om het seizoen af te sluiten met een etentje in de stad. Niet dat er doorgaans heel veel te vieren viel, maar het was een plezierig ritueel om samen de dieptepunten onder het hoog opbollende tapijt te vegen en de schaarse hoogtepunten nog wat extra op te poetsen.

Ook terugkerend was de moeizame zoektocht naar een restaurant dat ons wilde ontvangen. De meeste uitbaters hingen meteen de telefoon op toen zij in de gaten kregen dat het hier ging om een reservering voor een voetbalteam. Meestal eindigden we bij de Griek. Ik vermoed dat als je al eens een oude beschaving ten onder hebt zien gaan, een groep amateurvoetballers in de zaak er nog wel bij kan.

De etentjes kenden een vast verloop. Terwijl in de keuken enorme hoeveelheden vlees geroosterd werden, liep de bediening af en aan met dienbladen vol ouzo en bier. De ouzo kwam ongevraagd, maar er was niemand die daar bezwaar tegen maakte. De vrijwel permanente aanvoer van drank zorgde al snel voor een stemming aan tafel die gerust als gezellig los kan worden gekenmerkt.

We beschikten over een linkshalf die een fantastische Freddie Mercury in huis had. Er was weinig aanmoediging voor nodig om hem met ontbloot bovenlijf op tafel te krijgen voor een vertolking van een van de vele hits van Queen. Uit pure vreugde tilde een andere speler een stenen beeld van een Griekse nimf op om daarmee zonder aanwijsbare aanleiding door de volle zaak te marcheren, achternagezeten door in toenemende mate geprikkeld personeel.

Interessant vond ik op zulke momenten de vaste rolverdeling binnen de groep. Het waren altijd dezelfde twee of drie mensen die het hoofd koel hielden en de verantwoordelijkheid op zich namen. Zij spraken sussende woorden tot medespelers en bediening, haalden afgedwaalde schapen terug naar de tafel en trokken na de maaltijd links en rechts het benodigde geld uit portemonnees om de rekening te betalen, inclusief een herstelbetaling in de vorm van een astronomische fooi.

Ik heb veel geleerd op het voetbalveld over de mens in al zijn complexiteit, en ik geloof dat die avondjes bij de Griek medebepalend zijn geweest voor mijn stemgedrag. Nu de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen zijn losgebarsten, lopen alle kandidaten kriskras door de stad, kinderen en geiten aaiend, kiezers paaiend met de belofte van een rechte, brede weg naar een schitterende toekomst.

Dat hoort er natuurlijk allemaal bij, maar in wezen vind ik tijdens de campagne maar één vraag interessant. Of de kandidaat links of rechts is, kan mij weinig schelen. Belangrijk is de vraag of de kandidaat het type is dat met ontbloot bovenlijf op de bar We Are the Champions staat te zingen, of dat hij of zij de scherven zal opvegen als het weer eens uit de hand loopt. Met de eerste wil ik feestvieren, door de tweede wil ik worden bestuurd.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden