Thomas Acda.Beeld Artur Krynick

Ik heb per ongeluk ontdekt wat ik in deze tijd kan doen

PlusThomas Acda

Het is niks. In alles een klein, niksig dingetje. Niet te vergelijken met uw problemen – en dat meen ik. U met meer ­kinderen, u die ouder bent, u die mindervalide bent. Het is niks. Ik vertel het toch, maar serieus, als u iets beters te doen hebt, doe het.

Eerste dingetje: ik moet deze column op woensdag al inleveren.

Geen ramp. Behalve als de wereld in de fik staat!

Wat kan ik vandaag schrijven dat morgen niet al volkomen achterhaald is en zaterdag niet absoluut ‘te belachelijk om over te beginnen’ zal zijn? Het is een probleem waaraan ik jarenlang ben ontsnapt, zonder het te weten. Mijn zegening was mij onbekend. Stel dat ik zou schrijven: ‘Ik liep over straat.’ Misschien wordt dat vrijdag wel verboden. Ik kan schrijven: ‘Ik liep over straat toen het nog mocht.’ Maar ja, stel dat het niet verboden wordt. Ik ben niet de eerste stukkiesschrijver die na op ‘Send’ te hebben gedrukt het nieuws aanzet en door zijn hoeven zakt van schaamte. De krant! Bellen! “Sorry, het is al naar de drukker.

We hebben even andere dingen aan ons hoofd, ja! Volg je geen nieuws of zo?”

Tweede dingetje, misschien nog wel ­belangrijker: wat kan ik doen om het spoor van ellende dat dit virus trekt minder, dunner, leefbaarder te maken? Niets. Dacht ik. Ik kwam er niet uit. Maar het is gelukt.

Ik heb per ongeluk ontdekt wat ik wel kan doen. Om geen enkele andere reden dan dat dit al is gebeurd en niet meer kán veranderen, zal ik het met u delen. Ik steun, in al mijn onbeholpenheid, de kleine ­zelfstandige. Ik heb zojuist een computer ­verknald. Ik deed een restart of re-install of zoiets. Mijn dochter heeft thuisscholing en ik gun haar het beste, dus mijn oude laptop. En dat ging goed mis. Dus ik leg straks de laptop op de mat, dan komt mijn mannetje, die pakt de laptop, komt twee uur later terug, legt het ding op de mat en middels een Tikkie – gesteund!

Het is klein, maar het is iets. Het scheelt u een column die begon met: ‘Ik loop door de Spaarndammerbuurt en zie dat er ­binnen driehonderd meter drie blauwe ijzeren bussen staan met Gemeentegiro.

Wat is dat nou toch, lieve mensen?’ En dat ik dan ga uitzoeken wat dat was, de ­Gemeentegiro.

Dan denkt u, terecht: er ligt hier iemand zijn longen uit zijn lijf te kotsen, ik dacht even mijn zinnen te ­verzetten en dit is, in deze tijden, waar ­meneer mee komt?

Precies.

Ga.

Verzorg.

Ik ga mijn geiser vernielen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden