Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Ik heb nooit zo geloofd in de effectiviteit van met spandoeken op een plein staan

PlusTinkebell

Tinkebell

De demonstraties waar ik in mijn leven aan heb meegedaan zijn op een hand te tellen. De eerste, op de basisschool, tegen Deetman. ‘Boe met Deetman, Deetman heeft een onderbroekie an.’ (Ik begreep toen al niet waar die slogan op sloeg) De laatste ter steun aan de cartoonisten en medewerkers van Charlie Hebdo. ‘Je suis Charlie.’

Het is niet dat ik andere zaken niet heb gesteund.

Integendeel. Er is vaak en veel reden om in verzet te komen.

Ik heb echter nooit zo geloofd in de effectiviteit van met spandoeken op een plein staan. Of het nu op de Dam is of op het Malieveld. Er staan bijna dagelijks groepen te protesteren, dus als activist ben je daar en op alle andere aangewezen demonstratieplekken inmiddels weinig anders dan onderdeel van het interieur en maak je totaal geen indruk.

Wie daadwerkelijk iets wil veranderen in de wereld, moet met een goed constructief, strategisch plan komen, zo zag ik het altijd. En een demonstratie kan in zo’n strategisch plan slechts een kleine rol spelen als publieke blijk van steun.

Tot Greta Thunberg. En de wereldwijde klimaatactivistengroepen die de laatste jaren groot zijn geworden. De rol die activisme uiteindelijk speelt in het keerpunt naar daadwerkelijke verandering lijkt te zijn vergroot. Misschien is het verschil met al het andere wel dat de strijd, of de eis moet ik eigenlijk zeggen, hier gaat over het welzijn en de toekomst van iedereen. Ook die van mensen die nu nog steeds keihard met hun hakken in het zand staan omdat ze niet geloven in de invloed van menselijk handelen op het klimaat. Of omdat ze zich richten op een kortetermijnbelang dat te vertalen is in dollartekens voor de paar rijksten op deze aardbol.

Ik was er tot nu toe nog steeds niet bij. Had het wel overwogen en me inmiddels ook aangemeld bij Extinction Rebellion, nadat een aantal activisten vooraf al van hun bed waren gelicht omdat ze hadden opgeroepen te demonstreren. Maar mijn aversie tegen de straat op gaan zit kennelijk zo diep dat ik afgelopen zaterdag toch thuisbleef.

Dus volgde ik de blokkade van de A12 van minuut tot minuut, thuis, starend naar mijn scherm. En al kijkend raakte ik steeds meer ontroerd. De grote opkomst, de diversiteit van activisten, de vreedzaamheid. De woorden ‘Hey ho, take me by the hand, strong in solidarity we stand’ maakten zelfs dat ik op een gegeven moment een traan over mijn wang voelde rollen.

Maar meer nog het optreden van politie. Het afbreken van de demonstratie. De arrestatie van 768 activisten. Mijn overtuiging dat het wegkijken van de politiek de geschiedenisboeken zal ingaan als onbegrijpelijk verzet tegen noodzakelijk ingrijpen in onze manier van leven, consumeren en verbruiken.

Dat heeft me van gedachten doen veranderen.

De volgende keer, op zaterdag 11 maart, ben ik erbij.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden