James Worthy. Beeld Agata Nowicka

Ik heb niets te zoeken in de wolken

Plus James Worthy

Een oud Vlaams koppel zit in bad. De man zeept de vrouw in. Hij gaat met een washandje over haar rug. Ze heeft haar ogen dicht. Hij maakt een harnas van zeepsop voor haar. Ze is veilig. En gelukkig. Als ze haar ogen weer opent, kun je haar ziel zien kwispelen.

Eerder vertelde de vrouw over haar eenzaamheid. Over de teddybeer die ze van haar kleinkinderen had gekregen en over hoe de pluchen beer naast haar in bed lag. Alleen de beer wilde haar knuffelen, maar toen kwam ze hem tegen.

Een jonge vader loopt met zijn zoontje door de stad. Ze stoppen op een brug om naar de vissen te kijken. De vader praat over zijn eigen jeugd. Over zijn vader. En het gebrek aan kusjes en knuffels. Hij praat over de eerste keer dat hij zijn zoon tegen zijn huid aanhield en wat hij allemaal voelde.

Ze lopen samen door de stad. Kleine hand in grote hand. Vader en zoon. Ik voel wat hij voelt. De eerste keer dat ik samen met mijn zoon door de stad liep en zijn handje vastpakte, was hij de ballon die niet uit mijn hand mocht waaien. Tegenwoordig ben ik de ballon. Zijn aanwezigheid heeft een ballon van mij gemaakt. Als hij naar me kijkt, zweef ik weg. Daarom grijp ik nu naar zijn hand als we door de stad lopen. Ik heb niets te zoeken in de wolken. Hij geeft me vleugels, maar ik ben geen 747.

Ik kijk naar de documentaire Huidhonger van Lieza Röben. Een 23 minuten durende liefdesbrief aan de aanraking. 

Een jonge vrouw praat over die ene keer dat ze werd aangeraakt door haar yogaleraar. Een onschuldige aanraking. Nietsbetekenend contact. Maar het betekende alles voor haar. Door die ene aanraking voelde ze hoe lang ze niet door iemand was aangeraakt. Door die ene aanraking voelde ze zich weer gezond en fijn en prettig. Ze hoorde er weer bij.

“Ik raak en word aangeraakt, dus ik ben.”

Ik denk na over alle aanrakingen die mij menselijk houden. De versgeschoren wangen van mijn vader. Glad en nog een beetje gloeiend. Zijn wang tegen mijn wang als we elkaar knuffelen.

De voeten van mijn vrouw als ik wakker schrik in de nacht. Hoe eng de droom ook is, als ik met mijn voeten haar voeten voel, ben ik veilig. Haar tenen betekenen thuis.

De vingers van mijn zoon die door mijn baard gaan alsof hij naar paaseieren aan het zoeken is.

Een straatkat die vanonder een geparkeerde auto komt lopen om kopjes tegen mijn knie te geven.

Mijn moeder die haar voordeur opendoet, mij ziet staan en een lange haar uit mijn wenkbrauw trekt.

Een ouder paar zit samen in bad. Hij zeept haar in. Schoner gaat ons verlangen om aangeraakt te worden niet in beeld worden gebracht. Liefderijk wast hij haar vermoeide rug. De huiden hebben geen honger meer. Voorlopig zitten ze overvol.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden