James Worthy Beeld Agata Nowicka

‘Ik heb niemand om voor naar buiten te gaan’

Plus James Worthy

Ze bestelt een broodje falafel op kerstavond. De vrouw zit in een badjas voor de kachel. Op haar telefoon ziet ze dat de bezorger onderweg is. Ze heeft twaalf minuten om zichzelf klaar te maken.

In een vettige badkamerspiegel kijkt ze naar haar eigen gezicht. Ze is haar lach aan het oefenen. Na het repeteren verft ze haar lippen aubergine. Op het moment dat de bel gaat, spuit ze haar duurste geurtje in haar hals. Ze oefent een laatste glimlach in de spiegel en als ze halverwege de hal is, gaat de bel nog een keer.

“Fijne kerst, mevrouw,” zegt de jongen. Hij heeft zijn helm nog op, maar ze kan zien dat hij lieve ogen heeft. Ze kijkt naar zijn trainingspak.

“Ben je fan van Paris Saint-Germain?”

“Nee, ik ben fan van makkelijke kleding,” zegt hij.

“Kom binnen, ik heb een verrassing voor je.”

Ze wijst naar de gedekte eettafel en zegt dat hij moet gaan zitten.

“Doe maar alsof je thuis bent. Hou je van prosecco?”

“Is dat een rapper?”

“Nee, het is een lichte, mousserende wijn.”

“Ik heb geen spierpijn.”

“Nee, mousseren, niet masseren.”

“Ik maak een grapje. Mijn vader drinkt wijn. Vijf flessen per dag of zo.”

“Dus hij heeft een drankprobleem?”

“Ik weet het niet. Hij is gewoon heel erg verdrietig sinds de dood van mijn moeder.”

“Arme schat, je mag je helm afdoen, hoor,” zegt de vrouw.

“Ik doe alsof ik thuis ben. Thuis doe ik mijn helm ook niet af. Verdrietige mannen die hun vrouw missen en vijf flessen wijn per dag drinken zijn onvoorspelbaar.”

De vrouw geeft haar telefoon aan de bezorger en zegt dat hij alles mag bestellen wat hij wil. De jongen bestelt twee gestoomde oesters in zwartebonensaus en de gestoofde pekingeend in pruimensaus.

“U zei alles, toch?”

“Jazeker, je hebt een goede smaak.”

“Soms nam mijn moeder me mee uit eten. Ze was dol op de Zeedijk. En dan at ze altijd deze twee gerechten. Ik vind oesters eigenlijk helemaal niet zo lekker, maar als ik ze eet, kan ik mijn moeder in de wolken horen watertanden.”

De bel gaat. De volgende bezorger gaat naast de andere bezorger aan tafel zitten. Ook hij mag alles bestellen wat hij wil. Hij bestelt een Sushi Box for 2 en een Aquarius Lemon bij een restaurant op de Utrechtsestraat.

De eerste bezorger kijkt naar zijn oesters. Hij kan de hemel horen smakken.

“Waarom doet u dit, mevrouw?” vraagt de tweede bezorger, terwijl hij zijn helm op het aanrecht legt.

“Het is kerst, toch? En ik wil jullie gewoon bedanken. De bezorgers. Ik kom niet vaak buiten. Eigenlijk nooit.”

“Waarom niet?”

“Ik heb niemand om voor naar buiten te gaan.”

“Maar dat is geen oplossing. Als u niet naar buiten gaat, zal u nooit iemand tegenkomen waarvoor u naar buiten zou willen gaan.”

“Het is misschien geen oplossing, maar het is mijn oplossing. Ik ben best gelukkig zo. Alleen af en toe wat eenzaam. Maar dan bestel ik eten en dan gaat de bel. En dan sta jij daar met een tasje vol stomende bami.”

Het is kerstavond. Een vrouw zit met zes bezorgers aan tafel.

Een jongen in een trainingspak slaat een stuk kroepoek in stukken.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden