Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Ik heb het mooiste meisje uit het azc nooit meer gezien

PlusMassih Hutak

Haar naam was Olja. Ze was het mooiste meisje van het asielzoekerscentrum in Crailo. In 1998 wachtten we daar samen met honderden anderen het oordeel af of we mochten blijven of niet. Met de Nederlandse legerbasis naast ons, die luidruchtige trainingen uitvoerde. Ik sluit niet uit dat sommigen van ons hun enige oorlogstrauma daar opliepen.

Olja was met haar moeder gevlucht uit Bosnië. Haar vader was vermoord tijdens de genocide die op 11 juli dit jaar precies 25 jaar geleden is. Pas veel later zou ik leren dat het bloedbad van Srebrenica, dat werd aangericht door Servische troepen, duizenden moslimjongens en -mannen het leven kostte. Het Nederlandse VN-bataljon Dutchbat hoorde hen te beschermen.

Terwijl ik met de grote jongens cricket speelde in de zomer, of voetbal in de winter, stond Olja altijd langs de lijn te juichen. Haar blonde krullen die tot haar nek kwamen, sprongen dan op en neer. Met cricket stond ik achter de slagman. En met voetbal stond ik in het doel. Dat jaar had het flink gesneeuwd, waardoor ik van de ene hoek naar de andere dook om de bal uit de lucht te plukken, zoals ik dat de Duitse keeper Oliver Kahn had zien doen op het WK in Frankrijk. Olja had Oliver Kahn namelijk een keer een knappe man genoemd.

De televisie in de kantine van het azc had maar drie kanalen. Nederland 1, Eurosport en MTV. Die laatste was Olja’s favoriet, omdat ze zo de choreografieën van allerlei videoclips uit haar hoofd kon leren .

Olja en ik zaten bij elkaar in de klas. Juf Ingrid liet ons elke vrijdagmiddag playbackshows en dansoptredens doen. Elke week danste Olja The Time Of My Life van Dirty Dancing. En elke week keek ik uit naar vrijdagmiddag.

Tijdens de zonsverduistering dat jaar waren Olja en haar moeder bij ons en aten we samen. Kort daarna vertrokken ze naar Gouda, waar ze een huis toegekend hadden gekregen. Daarna heb ik haar nooit meer gezien.

Maar ik heb nog regelmatig aan haar gedacht. Vooral als ik in het nieuws hoorde over oorlogsmisdadigers die voor het tribunaal verschenen in Den Haag. Ik vroeg me dan altijd af of Olja ook keek. En wat ze dan dacht en voelde. Ergens hoop ik dat ze niet keek, maar dat ze MTV op had staan en voor altijd danspasjes bestudeerde van muziekvideo’s.

De afgelopen week leerde ik meer over Srebrenica dan ik in 22 jaar heb gedaan. Dat is te danken aan de campagne Srebrenica is Nederlandse geschiedenis en het Instagramaccount @SrebrenicaNL, dat bewustzijn creëert en pleit voor meer aandacht hiervoor op scholen en lerarenopleidingen. Ik weet zeker dat Olja dit zou waarderen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden