Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Ik heb een vervelende ziekte: het Syndroom van Teveelis

Plus Theodor Holman

PFAS, ik had er tot gisteren nog nooit van gehoord, maar ik schijn er al helemaal vol mee te zitten. Net als mijn huis, net als de grond waarop ik loop, net als de lucht die ik adem, overal zijn PFAS, een chemische stof die pas sterft als de aarde dood is. Tot die tijd ben ik waterafstotend en onbrandbaar.

PFAS schijnen erger te zijn dan CO2 – nou, dan weet u het wel. Doen we niks, dan gaat alles naar God. Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen…

Op mij hebben PFAS, net als CO2, een bijzonder effect. Ik heb er teveelis door gekregen. Officieel heet het het Syndroom van Teveelis. Het is een vrij vervelende ziekte. Columnisten worden er apathisch van, cynisch ook, ze verliezen hun maatschappelijke betrokkenheid, ze vinden alles wat op televisie en radio over het klimaat, over trekkers, over de bouw, over CO2 en over PFAS wordt gezegd, stomvervelend en roepen dan: “Hou op! Hou op! Hou op!”

Alles is ze te veel dus.

Het Syndroom van Teveelis maakt je allergisch voor de politiek. En als je daar toch al last van hebt door de Ziekte van Wantrouw, ben je hard op weg ‘een verwarde man’ te worden.

Een verwarde man, is dat niet de politiek correcte term voor een terrorist? Jazeker, maar dat terzijde.

Het gáát nog met mij, kan ik u vertellen. Ik slik dagelijks 10 milligram Ironiepam en verder zit ik in een praatgroep in café Krom. Maar het moet niet veel gekker worden en ik moet ook niet veel gekker worden.

Stel dat we niks doen. Breekt dan de apocalyps aan? Ze zeggen al dat wij de toekomst van de jeugd platbabyboomen.

Ik had een oom die in Londen in 1952 de killer fog had meegemaakt. Hij was chemicus en vertelde ons dat de lucht in Londen vol zat met zwaveldioxide, ‘een giftig gas dat ruikt naar afgebrande lucifers’. En na een stilte zei hij: “Nog even en heel Londen sterft. In 1952 waren er al 4000 doden.”

Toen ik met mijn ouders in 1972 in Londen was en het er mistte, gingen mijn vader en ik de straat op. Killer fog, maar het was gewone mist. 

“De wetenschap lost alles op,” zei mijn vader.

Daar had hij een blind vertrouwen in. Dat heb ik van hem geërfd.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden