Gijs Groenteman. Beeld Artur Krynicki

Ik heb altijd luchtig over dat bultje gedaan

Plus Gijs Groenteman

De ouderdom komt bij mij (en de rest van de mensheid) niet alleen met gebreken, maar ook met allerlei wild in de rondte groeiend vlees. Zo kreeg ik een paar jaar geleden uit het niets een vetbult in mijn zij, en sinds een jaar of tien heb ik ook een vleesbultje tussen mijn wenkbrauwen. Omdat ik mezelf probeer voor te houden dat ik niet ijdel ben, of tenminste niet zo heel érg ijdel, heb ik altijd luchtig over dat bultje gedaan.

Columniste Nynke de Jong heeft ook een bultje tussen haar wenkbrauwen – dat staat bij haar overigens prachtig – en zij heeft op Twitter ooit een vurig betoog voor het bultje gehouden. Heel goed vond ik dat, ga achter je bult staan.

Bovendien is mijn jongste dochter om onduidelijke redenen stapelgek op mijn bultje, ooit somde ze op dat ze het ‘lief, aardig, grappig, mooi, schattig en leuk’ vond. Vanwege haar diepe passie hebben we het bultje ook naar haar vernoemd – ‘Rifka’.

Mijn moeder is minder enthousiast. Toen we haar tachtigste verjaardag vierden, deze zomervakantie in Frankrijk, zei ze uit het niets: “Die bult mag je wel eens laten weghalen! Ga naar de dermatoloog, zó gebeurd.” Omdat ik nogal een volgzaam type ben, kon ik vanaf dat moment niet meer normaal naar bult Rifka kijken. Bult Rifka moest weg, vond ik ineens.

In mijn reeks post-vakantie-goede-voornemens zat nu ook een bezoek aan de dermatoloog, en gisteren had ik een afspraak. Na wat gezellig gebabbel met de dame achter de balie, zij bleek de zus van de arts, werd ik meegenomen naar de behandel­kamer. Hij keek over zijn leesbril en zei: “Een moedervlekachtige uitstulping. Over vijf minuten sta je weer buiten.”

Ik werd op de behandeltafel gelegd en kreeg een minuscuul klein prikje in Rifka. Toen moest ik een ijzeren staafje in mijn rechterhand houden - “Ik moet een elektrisch circuit tot stand brengen,” aldus de dokter – waarna hij zei: “Nu ga ik ’m cremeren.”

Ik rook een scherpe schroeilucht. “Als het goed is, voel je niets,” zei de dokter. Dat klopte.

En verdomd, binnen vijf minuten stond ik weer buiten. Waar eerst Rifka zat, zat nu een piepklein schaafwondje. De bult waar ik jarenlang tegenaan had gekeken, waaraan ik mij stiekem mild had geërgerd, was zomaar verdwenen.

Ik voelde me, eerlijk is eerlijk, verlicht. Zo makkelijk was dat dus, een esthetische operatie! Ik heb altijd nogal scherpe, veroordelende opinies gehad over ­botox, haarimplantaten en facelifts. Maar het zou zomaar kunnen dat het verwijderen van mijn bultje mij hierin radicaal heeft veranderd. Als u mij over een paar jaar met een overdadige bos haar en een volgespoten gezicht zonder mimiek ziet rondlopen, weet u hoe dit allemaal begonnen is.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden