Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Ik had een teken willen krijgen om niet naar de film te gaan

PlusMaarten Moll

Ik had er zin in.

Tenet. De film die de bioscopen moest redden. Aan mij zou het niet liggen.

Ik had me goed voorbereid en veel stukken over de film gelezen. Over terug en vooruit in de tijd reizen, de begrippen inversie en temporele tangbewegingen vielen, en nog veel meer.

Heel korte samenvatting: het viel tegen. Het bleek toch weer gewoon een actiefilm te zijn, waarin de een de ander achterna zit. De een is de held en de ander de boef. De een wil de wereld redden, de ander wil hem vernietigen. Zo plat is Tenet.

Een dooie mus.

Niet dat het visueel geen spektakel is, integendeel, maar het blijft gewoon een met leuke dingetjes en onzin opgetuigde actiefilm die afloopt zoals je verwacht.

Niets mis mee. Maar een film met Jason Statham ben je ook weer zo vergeten.

Want dat was wat er gebeurde. Tijdens de film snapte je – met hulp van enige uitleg – wel zo ongeveer wat er zich op het doek afspeelde, maar daarna heb ik eigenlijk niet aan het vertoonde gedacht. Zoals ik ook niet meer over The Equalizer dacht, die ik een paar dagen eerder op tv zag.

Vertoon. Het was vooral vertoon.

Met vooraf een dikke publicitaire worst die me werd voorgehouden. Niet eerder vertoond; zo veel aandacht voor een fictieverhaal. Nou ja. Om maar even in de tijd terug te reizen: de aankondiging van De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch was ook door een lawine aan publiciteit voorafgegaan. Dat ruim 900 pagina’s dikke rode boek dat in 1992 in de boekwinkels lag was óók vertoon. En pretentieus, maar die roman maakte de verwachtingen wel waar.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe dooier de mus.

Eigenlijk had ik een teken willen krijgen om niet naar de film te gaan. Om thuis te blijven. Een boodschap, een boek dat op raadselachtige wijze uit mijn boekenkast zou vallen, bijvoorbeeld De ontdekking van de hemel, en dat de boodschap dan zou zijn: Stay!

Daarmee zijn we bij een andere film van Christopher Nolan: het wel overtuigende Interstellar, die ik dit weekeinde ook zag, op tv. Waarin hoofdpersonage Coop zichzelf vanuit een ander dimensie tegen wil houden naar die dimensie te (tijd)reizen. Dat zien van jezelf in een andere ‘tijdstroom’ is een trucje dat Nolan in Tenet een paar keer herhaalt.

Maar goed, ik heb mezelf helaas niet kunnen waarschuwen met behulp van een ritje tijdreizen. Die tijd ben ik dus kwijt. Wel heb ik in de toekomst kunnen kijken en in de persoon van John David Washington de nieuwe James Bond aan het werk gezien. Toch een lichtpuntje.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden