James Worthy Beeld Agata Nowicka

‘Ik had drie tienen en mijn vader had een gat in zijn nek’

Plus

In de Reguliersdwarsstraat hebben een meisje en een jongen woorden. Zij staat klaar om te vechten, hij is klaar om naar huis te gaan.

“Je was toch gestopt?” vraagt ze.

“Ik ben ook gestopt.”

“Waarom ben je dan aan het roken?”

“Het is maar een mentholsigaret.”

“Fucking hell, Sander, ik wil oud met je worden. ­Begrijp dat dan.”

“En ik wil ook oud met jou worden.”

“Ik geloof je niet. Je weet wat er met mijn vader ­gebeurd is toch?”

“Ja, maar ik ben je vader niet. Ik ben Mufasa niet.”

“Waarom begin je altijd over De Leeuwenkoning als je dronken bent?”

“Omdat het de beste film ooit is.”

“Sigaretten hebben mijn vader vermoord.”

“Dat is niet helemaal waar. Hij stak ze zelf op toch?”

“Op de dag van mijn diploma-uitreiking werden zijn strottenhoofd en zijn stembanden verwijderd. Ik had drie tienen en mijn vader had een gat in zijn nek.”

“Dit is mijn eerste sigaret in zes maanden.”

“Ik wil gewoon niet dat ik op een dag ontwaak naast een man met een gat in zijn nek. Je hebt een prachtige nek.”

“Het zou wel mooi matchen met het gat in jouw hand.”

“Ik lach niet. Zie je mij lachen?”

“Ik maak hem wel uit.”

“Goed zo. Beloof me dat je nooit meer een sigaret ­opsteekt.”

“Dat kan ik niet beloven.”

“Waarom niet?”

“Omdat ik niet tegen je wil liegen. Mijn vader beloofde een keer aan mijn moeder dat hij nooit meer naar andere vrouwen zou kijken. Onrealistische beloftes maken relaties kapot. Ik wil dat niet. Ik vind roken lekker.”

“Maar waarom dan in godsnaam?”

“Ik voel me sexy als ik rook. We zijn opgegroeid met Amerikaanse films. Misschien is dat het. Ik zag Richard Gere roken in een film.”

“En leeft Richard Gere nog?”

“Ik weet het niet. Wacht even, ik zoek het wel op. Wikipedia zegt dat ie nog leeft.”

“Maar mijn vader leeft niet meer. Mufasa is dood.”

“Ik ben er nog, Samira. Zie je die half opgerookte peuk op het trottoir? Die is van mij. Ik ga nog lang niet dood.”

“Is dit geen onrealistische belofte?”

“Je hebt gelijk. Laat ik het anders formuleren. Als ik bij jou ben, wil ik nog lang niet dood. Nog lang niet.”

“Ga door, Sander.”

“Haal jij eerst even een nieuw drankje voor ons? Dan proosten we samen op nog lang niet. Ik wil nog wel een bruine rum met cola.”

Het meisje loopt de kroeg binnen. Een glimlach zo lang als de Overtoom. Ze heeft een zware deksel op het nog niet bestaande gat in zijn nek geplaatst. De jongen gaat door zijn knieën en pakt de platte peuk van de stoep. Hij knijpt weer wat vorm in de sigaret en steekt hem aan met een aansteker waarop staat dat hij van ­Parijs houdt.

Al rokend neuriet hij de beginklanken van Circle of Life.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden