Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Ik geniet elke keer weer ultiem van De Jortcast

PlusLale Gül

Lale Gül

Onlangs luisterde ik naar mijn favoriete podcast, De Jortcast, waarin Jort Kelder in een uur een willekeurig onderwerp bespreekt met een expert op dat gebied. Geen meningen, slechts feiten. Geen vrijblijvend theekransje, maar echt kritische vragen. Ik geniet er elke keer weer ultiem van doordat ik me kan buigen over een onderwerp waar ik tot dan toe niet veel over had nagedacht.

Dit keer ging het over kanker, een onderwerp dat mij aan het hart gaat, want mijn oma en tante zijn eraan overleden. Geert Kazemier, directeur van het Amsterdam UMC Cancer Center, vertelde niet alleen over die vreselijke ziekte waar elke Nederlander (een op de drie!) ooit van dichtbij mee te maken krijgt, maar ook over leven en dood, hoop, kwaliteit van leven, liefde, geluk, dichter bij elkaar komen en nuance.

Kazemier, die dit werk al 25 jaar doet, vertelde dat slechts 20 procent van de gediagnosticeerde patiënten nog in leven is na vijf jaar, terwijl de wetenschap op dit gebied een enorme vlucht heeft genomen en er veel makkelijker geopereerd kan worden. Toch is de overlevingskans nog even gering na een kwart eeuw. Hij is daarom bezig met geld ophalen voor het opzetten van een nieuw en omvangrijk Cancer Center van on-Hollandse proporties, dat meer dan 100 miljoen euro gaat kosten, omdat er nu gebrek aan ruimte is voor toponderzoekers.

“De Nederlandse output in de medische wetenschap in de vorm van artikelen en patenten is geweldig, vooral als je kijkt naar het geld waar we het mee moeten doen. De Amerikanen noemen dat the Dutch paradox, we zitten in de top vijf wereldwijd. Laat staan als we meer geld erin stoppen,” vertelde hij.

Het ging ook over de vraag of iedereen recht zou moeten hebben op een oncologische behandeling op kosten van de staat. “In een beschaafd land wel,” vond Kazemier. Kelder betwijfelde dat. Verder werd benoemd dat getalenteerde chirurgen bakken met geld kunnen verdienen in rijke Arabische landen of in de VS, maar dat het een kwestie van principe is of je gaat en dat er helaas artsen zijn die daarvoor zwichten. “Ik zal dat nooit en te nimmer doen, omdat ik het niet eens ben met hoe het in die landen gaat. Nederland vind ik een fantastisch land,” aldus Kazemier.

Dit ontroerde mij enorm; kennelijk zijn er nog mensen die niet te koop zijn, die vasthouden aan principes en hard werken om nog meer en nog beter het volk te dienen. Ook dat al zijn patiënten zijn telefoonnummer krijgen en hem op elk moment mogen bellen, vond ik hoogst vertederend. Helden hebben we niet alleen in een legeruniform, maar ook in een witte jas.

Daarom doe ik hierbij een oproep: help deze heroïsche man!

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden