Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ik ga nu toch echt een nieuw boek schrijven

Plus

Nadat ik in 2002 de film 8 mile had gezien over het leven van de Amerikaanse rapper Eminem wist ik wat ik wilde worden als ik later groot was. Ondertussen was ik zo verliefd op hiphop en op het werk van alle woordkunstenaars binnen die kunstvorm, zoals Jay-Z, André 3000 en Lil Wayne, dat ik zelf in de pen klom.

Mijn eerste teksten waren in het Engels en gingen over wat voor gangster ik was en hoe ik je zou schieten met m'n gun. Ik was elf.

Gelukkig had ik een broer die mij meteen tot de orde riep. Als hij mij nog eens zou betrappen op gelogen gangsterteksten, zou ik m'n tanden verliezen. Ik mocht van hem alleen maar schrijven over wat ik echt voelde, dacht en meemaakte. En het belangrijkste van allemaal: het moest allemaal in het Nederlands.

Kort daarna maakte ik kennis met Nederlandstalige hiphop van Opgezwolle, THC, D-Men, The Opposites en begreep ik wat mijn broer bedoelde met de kunst van mensen raken met eerlijke en goed vertelde verhalen. Ik zat nachtenlang het ene schrift na het andere vol te schrijven en deed ­battles met jongens op het schoolplein die ik uiteraard allemaal won.

Ik deed niet anders dan schrijven. Als ik niet schreef, maakte ik beats in het programma Fruity Loops. Toen mijn broer mij eindelijk goed genoeg vond, stelde hij me voor aan zijn goede vriend die een rapgroep had opgericht. Het enige criterium, buiten dat je heel goed moest zijn, was dat je uit Noord kwam.

We heetten Dobbelsteen en ons eerste optreden was op het Kwaku Festival in de zomer van 2003 of 2004, ergens in de periode dat Kwaku nog gratis was en er voetbaltoernooien waren en zowat iedereen een kraam kon huren om eten te verkopen vanuit verschillende keukens. Natuurlijk was Surinaams eten mijn favoriet.

Ik moet zestien of zeventien zijn geweest toen ik voor het eerst iets schreef dat geen rap was en niet gebonden was aan rijm. Ik schreef een recensie van de toen nog onbekende rapper J. Cole en mailde het naar hiphopwebsite Statemagazine.nl. Een paar uur later zag ik mijn stuk online en wist ik dat ik dit nog heel lang zou gaan doen.

Ik ging van liedjes schrijven naar recensies en van recensies naar korte verhalen. Wekelijks plaatste ik een verhaal op mijn blog dat door mijn vijftal vrienden werd gelezen.

Kort daarna stond ik in mijn Family guy-T-shirt tegenover een van de beste uitgevers van het land en anderhalf jaar later verscheen mijn eerste verhalenbundel bij uitgeverij Contact. Met dank aan een van de meest inspirerende mensen die ik ooit heb ontmoet en degene die mij ontdekte voordat ik mezelf had ontdekt: Mizzi van der Pluijm.

Mizzi is nu haar eigen uitgeverij gestart. Ik heb mezelf in een van de verhuisdozen verstopt en ben meegegaan. Met als consequentie dat ik nu toch echt een nieuw boek ga schrijven. En ach kom, ik doe er nog een. En nog een. Noordside.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden