Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Ik duw de deadline van het bureau en trap ’m onder het kleed. Het hart is belangrijker

PlusBabs Gons

Het hart, zegt de interviewer. Ze had me zojuist gevraagd of ik wist welk woord het meeste voorkomt in mijn nieuwe gedichtenbundel. Ik was bang dat het ‘gewoon’ zou zijn, wat ik juist uit mijn vocabulaire wil verbannen. Maar het was de bloederige klomp in het midden van ons lichaam, waar ons leven vanaf hangt. Tuurlijk, daar begint alles, niet? Zonder hart geen leven. Zonder hart ook niet mijn debuutbundel. Het was het hart dat de pen oppakte. Het motto in mijn boek van schrijver Tony Medina luidt, vrij vertaald: ‘heb ik je niet verteld dat het hart een mond op papier is…’

Terwijl ik na het interview nog nadenk over dat hart, me afvraag of ik er niet te vaak over schrijf, of ik wat harten van mijn pagina’s had moeten kieperen, krijg ik een berichtje van een vriendin. We hebben elkaar al tijden niet gesproken, ze trouwde en verhuisde naar een andere stad maar de vriendschap is nooit verroest.

‘Hij wil scheiden,’ schrijft ze. ‘Het doet zoveel pijn.’

Ik zie voor me hoe haar hart voorover gebogen schokschouderend weent in haar borstkas.

‘Mag ik langskomen?’ vraagt ze.

‘Natuurlijk,’ zeg ik, en ren naar de winkels. Er moet troosteten op tafel komen. Chocola, donuts. Misschien wil ze gezond getroost worden, welke groenten versterken het hart? Ik zet kurkumathee en whisky klaar, kan ze kiezen. Troostende muziek voor op de achtergrond. Ik zoek nog wat anekdotes van vroeger uit, van de tijd vóórdat die vent het in zijn hoofd haalde om haar hart te breken.

Ik duw de deadline die ik heb van het bureau en trap ’m onder het kleed. Het hart is belangrijker. Als het hart niet betrokken is, wil ik er niets mee te maken hebben. Behalve misschien tijdens het autorijden, of een onderhandeling.

Ik moet denken aan de vrouw die ik ooit een keer ontmoette tijdens een fotoshoot voor deze krant, we waren beiden genomineerd voor een prijs. Nog voordat ik wist wie ze was, maakte ze al indruk met haar chique gestalte. Ze stelde zich voor als Harriette Verwey. De cardioloog, de hartendokter die zich heeft gespecialiseerd in het vrouwenhart en dusdanig vele harten heeft gered. En veroverd want ze werd door haar patiënten op handen gedragen. Als haar leven een poëziebundel was, zou het vol staan met het woord hart, vermoed ik.

De vriendin is laat en ondertussen begin ik maar vast. De helft van de choco-amandelen is zo weg. Ze krijgt ook nooit alle donuts op en je kan niet missen wat je nooit hebt gezien, denk ik maar. De muziek die ik heb opgezet maakt me aan het huilen. Ook daar ben ik maar vast mee begonnen. Het hart hè.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden