Column

Ik droom over een Nederland dat massaal voor Marokko is

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Over mijn bureaustoel hangt het nieuwe uitshirt van Engeland. Rugnummer 24. En boven mijn geluksgetal staan zes letters: 'WORTHY'.

Voordat elk groot toernooi begint, koop ik het thuis- en het uitshirt van het land van mijn vader en dan dompel ik mezelf onder in de ­allermooiste dromen van polyester. Ik wrijf over de gladde stof en over de borduursels op de borst. En dan glijd ik er voor het eerst in.

Twee seconden lang zie ik niets, omdat het shirtje over mijn hoofd heen zit. Dit is het mooiste moment. Het moment dat ik voor heel even in het polyester leef. In het polyester kom ik mijn helden tegen.

Gascoigne, Scholes en Gerrard wonen er in de mouwen. Ze vragen of ik mijn voetbalschoenen bij me heb, ik zeg dat ik ze al aanheb. Het zijn van die oude Puma's, die met die tong die langer is dan de tong van Gene Simmons.

In de twee seconden dat het polyester over mijn hoofd heen zit, fluistert de bondscoach van Engeland in mijn oren dat ik vandaag in de basis sta en dat ik alle vrije trappen mag nemen. Ik loop het veld op en zie mijn ­vader zitten. Mick Jagger zit naast hem in een afschuwelijk rood glitterhemdje.

Brazilië komt op voorsprong door een kopbal van Firmino, maar nog geen drie minuten later maak ik de ­gelijkmaker. Ik kijk naar mijn vader op de tribune. Ik mag graag naar hem kijken. Zeker nu ik zelf ook steeds ouder aan het worden ben. Als ik naar mijn vader kijk, zie ik dat ik ooit een kind ben geweest. Alleen dan zie ik het.

Een vrije trap voor Engeland. De bal ligt op 48 meter van de goal. En we hebben wind tegen. Het is een verraderlijke wind, maar ik kan dit.

Hier heb ik mijn hele leven trainingen voor overgeslagen en afgezegd. Dit is mijn moment. Nee, dit is ons moment. Ik doe dit niet voor mezelf, ik doe dit voor mijn vader. Het is nu of nooit.

Ik kijk naar Mick Jagger. Hij danst een gek dansje. Daar heb ik op dit moment niet heel veel aan. Ik kijk nog een keer naar Mick Jagger. Hij maakt een pistool van zijn minst rimpelige hand en schiet. Hij schiet. Dus ik schiet ook maar, maar dan plopt mijn hoofd uit het polyester.

En toch droom ik nog steeds. Ik droom over het WK dat voor de deur staat. Ik droom over een Nederland dat massaal voor Marokko is. Over een Museumplein vol groen en rood. En over de tranen van extreemrechts die door het gras zullen rollen als twee verliefde mensen.

Ik droom over Portugal-Spanje op 15 juni en over Duitsland-Mexico twee dagen later. Ik droom over ­Nigeria en Egypte. Peru en Senegal.

Ik trek het uitshirt uit en het thuisshirt aan. De stof voelt zacht aan. Zachter dan de snor van Tom Selleck.

Over honderd dagen begint het WK. Ik droom alvast dromen van polyester.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden