Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Ik die trouwde met de zorgzaamheid. Hij die huwde met een roerig leven

PlusRoos Schlikker

‘Denk je dat jij jouw man onbewust hebt uitgekozen?’ Sinds kort praat ik soms met een therapeute over vroeger. Ze stelt me een vraag waar ik lang op kauw. Onbewust. Bewust. Uitgekozen.

Geen idee. Ik was 21, wist amper wie ik was, laat staan wie hij moest zijn. Ik vond hem stabiel, dat wel, goedgehumeurd, we lachten om grappen die anderen niet begrepen. Maar stiekem vulde hij ook een leemte. “François is iemand die al uitgebreid kookt nog voor ik honger heb,” antwoord ik, verlegen omdat het banaal klinkt. Maar voor de dochter van een vrouw die zo druk was met haar eigen hoofd dat maaltijden nooit verder kwamen dan aardappelpureepoeder met blikdop­erwten, was het een wereldwonder.

En opeens ben ik weer met mijn vader in de polder. Een gesprek, enkele jaren geleden. Wolken schurken tegen elkaar aan, ik heb het koud maar zeg niets. Want hij vertelt hoe hij mijn moeder ontmoette. “Het was op een bijbelcluppie. Oma was gereformeerd, zij stuurde me daarheen. En toen kwam er een meisje binnen. Man, ze was knap. En artistiek. Ze maakte enorme indruk.”

Hij knikt om zichzelf te bevestigen. Het schemert in zijn ogen. Tegenwoordig huppelt hij kwispelend van kameraad naar kameraad, van fietsclub naar fietsclub, mijn pa behoort tot de categorie ‘Geen feest als ik er niet ben geweest’. Maar nu staat de benepen jongen van toen naast me. “Ik werkte op een kantoor, verder deed ik niets. Vrienden had ik amper, diepgaande contacten waren er niet. Ik was verloren,” zegt hij zacht.

Na die eerste ontmoeting vroeg hij haar uit. Om indruk te maken kocht hij een driedelig pak. Grijs, met blauwe stropdas. Tijdens Oom Wanja in de Stadsschouwburg pakte hij voorzichtig haar hand. Later dansten ze in nachtclub Voom Voom. Woest bewoog het meisje op de muziek. Hij kon niet anders dan naar haar kijken.

Dat is hij altijd blijven doen. Maar de blik veranderde. “Je wist toen nog niet dat ze bipolair was,” zeg ik voorzichtig. Hij schudt zijn hoofd. “Ze was vooral bijzonder. Jouw moeder bracht mij inhoud. Zij praatte over boeken, gevoelens, melancholie. Ik klampte me aan haar vast.”

Ik kijk hem aan. De man aan wie zij zich altijd als een klemaapje vastklauwde. Hij kon niet weten wat leven met mijn moeder zou inhouden. De dagen van paniek, de bovenmatige levenslust afgewisseld met diep duister, de eenzaamheid soms omdat niemand wist hoe het bij ons ging. Ik haal adem, maar hij is me voor. “Of ik het opnieuw zou doen?” Hij glimlacht. “Ja, lieverd. Ik zou het weer doen. Want jouw moeder was bijzonder. En ik zou haar nooit, nooit, nooit hebben laten gaan.”

We kijken de verte in. Ik die trouwde met de zorgzaamheid. Hij die huwde met een roerig leven. Mijn vader en ik. Onbewust. Bewust. Uitgekozen.

Soms zeggen mensen dat zieltjes van ongeboren kinderen zelf hun ouders uitzoeken. Dat klinkt me vaak te wazig. Maar mocht het zo zijn. Dan had ik geen betere keuze kunnen maken.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden