Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Ik denk aan het failliet van mijn leven

PlusTheodor Holman

“Pap, als jij wordt opgenomen en je moet naar de intensive care, wat eh… wat eh…”

“Ik wil het er niet over hebben.”

“Ik heb dit vorige week al aangekaart, pap!”

“Ik ga het er niet over hebben. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan mensen die mij uitgebreid laten weten dat ze het al hebben besproken met hun geliefde en hun kinderen.”

“Misschien wil jíj het er niet over hebben, maar ík wel. Wat heb je geregeld?”

“Niks. Ik wil er niet over praten.”

“Waarom niet? Het is belangrijk.”

“Het is NIET belangrijk. En ik wil er NIET over praten.”

“Sacherijnig, pap?”

“Ben je gek? Ik vind het heerlijk dat ik niet naar het café kan, dat ik niet naar mijn vrienden kan, dat ik niet naar de bioscoop kan, dat ik niet naar het voetbal kan, dat om mij heen leeftijdgenoten sterven en ik hun begrafenis via een livestream moet volgen en dat ik mijn kleinkinderen alleen met Zoom kan bereiken.”

“Je bent dus sacherijnig.”

“En dan komt mijn dochter en die vraagt of ik met haar wil praten over wat er gebeurt als ik doodga. Daar ga ik niet over denken, daar ga ik niet over praten, daar zeg ik niets over.”

“Dat is dus een taboe.”

“Klopt.”

“En jij wilde altijd taboes doorbreken.”

“Daar ben ik mee gestopt toen ik ging hyperventileren van doodsangst. Ik word ook gek van het leger ongehoorzamen. Loop ik op straat, dan houden de mensen geen afstand. Alleen bejaarden houden afstand. Erger, sommige jongeren vinden die afstand onzin en zeggen dat ook. Ook op de tv en de radio. Ik weet nog steeds niet of het domheid is of moordlust. Ik denk het laatste.”

“Maar daarom moeten we er toch over praten?”

“Nee! Waarom ben ik ultraparanoïde?

“Omdat ik er al de hele dag aan denk! Snap dat nou. En ik niet alleen. Ik denk niet aan een zaak die failliet gaat, ik denk aan het failliet van mijn leven. Ik heb geen economische gevolgen, ik heb alleen nog mijn bestaan, en dat van jullie. Mijn geluk is dat ik van jullie hou. Wat mij dierbaar is, ben ik dierbaarder gaan vinden. En daar valt ook mijn eigen leven onder. Ik sluit mezelf graag op om jullie te zien. Maar laat mij dan alleen nadenken over mijn eigen dood.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden