Ik deed wat ik altijd doe met nieuwe apparaten: binnen uitpakken en op de aan-uitknop drukken

PlusNico Dijkshoorn

Omdat iedereen om mij heen er ook een heeft, heb ik drie dagen geleden een hogedrukreiniger gekocht. Ik moet eerlijk zeggen: zelf was ik nooit op het idee gekomen. Ik heb nog nooit iets onder hoge druk willen reinigen. Maar dat zei ik ook over de Bastard One Minute Lighter, die zijn naam volledig waarmaakt.

Toen ik die kocht, heb ik in een week tijd ongeveer alles wat ik tegenkwam in 1 minuut aangestoken. Zeep, snijplanken, een pot jam, een hele jaargang Volkskrant Magazine. Tanja raakte eraan gewend. Dan kwam ik binnen met mijn Bastard en dan zei ze het zelf al: “Moet ik weer raden wat je binnen één minuut in brand hebt gestoken? Een linkerschoen? Nee? Wat dan? Een fietstas. Heel knap, lieverd.”

Die romantiek is nog niet ontstaan rond de hogedrukreiniger. Ik deed wat ik altijd doe met nieuwe elektrische apparaten: binnen uitpakken, voor me uit houden en op de aan-uitknop drukken.

Van wat er daarna gebeurde kan ik mij hele stukken niet meer herinneren. Het geluid van een landende helikopter, een straal water die in één keer al mijn foto’s van de muur blies en daarna heel lang hoog geraas. Tanja opeens naast me met haar armen om mijn hoofd en daarna stilte.

Het is een buitenreiniger.

Ik heb, half verscholen achter een gordijn, naar mijn buren gekeken, wat die met de hogedrukreiniger schoonmaakten. Niet veel. Hun terrasvloer, hun ramen, de tuintafel, een roestig voetje van een parasol. Ik zag het aan hun koppen: die hadden spijt. Ze hadden iets gekocht omdat iedereen er een had, net zoals met het boek De slinger van Foucault en dat boek van 1400 pagina’s over de werking van onze hersenen. De twee best verkochte nooit gelezen boeken.

Dat gaat mij met mijn hogedrukreiniger niet gebeuren. Dit wordt niet het zoveelste elektrische apparaat dat langzaam uit beeld verdwijnt. Ik heb een beetje zitten brainstormen en ik zie wel mogelijkheden. Ik ga hem als nationalistisch performanceattribuut gebruiken in een van de filialen van Rituals.

Binnenkomen en met één druk op de knop 34 geurkaarsen uitspuiten. Ik vind dat kaarsen naar kaars moeten ruiken en niet naar sandalenleer met stoofpeertjes.

Daarna meteen door naar een winkel waar ze raar schepijs verkopen. Duim op de knop en in één keer die hele bak smurfenijs met dropvlokken door de zaak blazen. Ik wil dat ze me gaan vrezen. Daar is de hogedrukreiniger voor uitgevonden. Om keihard mee te knokken voor Nederlands ijs (vanille) en Nederlandse geurkaarsen (boerenkool).

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden