Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Ik blijk opvallend veel buren te hebben

PlusJessica Kuitenbrouwer

De zon schijnt over de smalle gracht. Hoewel ik hier al jaren woon, valt me de laatste tijd pas op hoeveel buren ik heb. Ik kijk de ene na de andere woonkamer in. Sommige zijn sinds de jaren tachtig onveranderd gebleven, volgestouwd met excentrieke memorabilia uit jongere dagen. Sommige zijn perfect gerenoveerd en chic ingericht met donkerbruin leer of strak design. Alsof de woonkamers duidelijk willen maken dat ze toch echt van ‘een ander soort mens’ zijn dan het volk dat normaliter aan de andere kant van het glas aan ze voorbij trekt.

Twee buren staren ieder uit een raam.

De ene, een nog jonge man, staat in zo’n ­Vtwonen-interieur ietwat onthand om zich heen te kijken. Een oudere man staat zeer tevreden, met zijn ene hand in zijn broekzak en zijn andere hand om een kop koffie, de stilte in zich op te nemen. Fluitend zet hij zijn koffie in de boekenkast, neemt plaats in de vensterbank en slaat een krant open.

De bewoners van de Wallen zijn terug in de tijd gestapt naar de dagen dat hun thuis misschien wat ruig was, maar onbezet en nog echt van hen. Naar de dagen dat ze ongestoord door hun eigen straten konden bewegen en niet in een alles opslokkende draaikolk van mensen werden gezogen zodra ze hun voordeur uitstapten.

En zij zijn niet de enigen die de klok voelden terugdraaien: als ik de Oudezijds opdraai, loop ik een groep oude junkies in. Échte junkies zoals ik ze sinds mijn kinderjaren niet meer heb gezien. Ze staan iets te vieren. De straatslijpers en kruimeldieven omarmen het leegstromen van de stad. Want hoewel ze nog steeds geen dak boven hun hoofd hebben en er wat minder mensen rondlopen om een knaak bij los te peuteren, hebben ze op een gekke manier wel weer hun thuis terug gekregen. Voor het eerst in decennia kunnen ze weer vrij bewegen door hun natuurlijke habitat. Het is misschien wat saai, weinig reuring, maar thuis is thuis en een middagje geen visite kan ook een luxe zijn.

Op het Oudekerksplein zit een bejaarde dame op een bankje. Jaren geleden zat ze nog wel eens op het terras in de Binnen Bantammerstraat.

“Vind je het niet heerlijk?” lacht ze me toe. Ze sluit even haar ogen en kantelt haar hoofd naar de zon.

“Ik kan eindelijk weer eens naar buiten.”

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden