Beeld Artur Krynicki

Ik betreur het dat ik geen schrijver van kinderboeken ben geworden

PlusTheodor Holman

In de boekwinkel talm ik langdurig bij de kinderboeken. Koning is helemaal in Harry Potter en Bloem wilde laatst een boek over ‘een poepvlieg’.

Misschien moet ik met die literatuur wachten tot sinterklaas. Aan de andere kant wil ik graag een boek geven, want ik zie ze helaas de laatste tijd niet zo vaak en ik wil net zo zijn als mijn grootouders die altijd een boek voor me meebrachten.

Ik ga met mijn vingers langs de titels en vind ze allemaal even leuk. Ik kom griezels tegen, spoken, ridders, stoute kinderen, gekke rijmpjes, puzzels, veel kinderkookboeken (had je in mijn tijd niet) en ik betreur het dat ik geen kinderboekenschrijver ben geworden.

Die heerlijke donzen wereld van op de bank liggen lezen, terwijl je je moeder in de keuken hoort.

Goh, nog even en de kleinkinderen gaan naar de middelbare school.

Ik koop maar wat, ga naar huis en lees de krant: ‘Amsterdamse scholen worstelen met wapens, drugshandel en criminele ronselaars.’ Ik lees over bedreigingen met messen op het IJburg College, een neergestoken jongen op het Calvijn College (door iemand van buiten die school) en wethouder Marjolein Moorman vertelt hoe er steeds meer meldingen komen van scholen over ‘drugshandel, wapenincidenten, ronselen voor criminele groepen, seksueel grensoverschrijdend gedrag en fysieke agressie en bedreiging’.

Ik kreeg er lichte, grootouderlijke hartkloppingen van.

Nu moet ik mezelf niet heiliger voordoen dan ik ben, want op de middelbare school zat ik in de klas met de hasjverkopende Klaas Bruinsma bij wie ik graag aanklopte voor een ‘stukkie stuf’. Klaas studeerde voor Godfather terwijl ik de Indische Bob Dylan wilde worden. Hij slaagde voor zijn studie, geloof ik. Ik niet.

Hoe Klaas aan zijn stuf kwam, weet ik niet.

Misschien was er toen ook wel mesgeflikker.

Verder was er een jongen in de eindexamenklas die een televisie had gestolen uit een winkel in de Vijzelstraat. Ofschoon hij gepakt was, bewonderden we hem toch en waren we altijd al enigszins bang voor hem geweest. Hij werd een durfal genoemd.

Hoe had hij die televisie, een loodzwaar en gigantische apparaat doordat er standaard een soort wandmeubel omheen was gebouwd, de winkel uit gekregen zonder te worden gezien?

Dan gaat de bel: de kleinkinderen.

Ik geef ze Joe Biljoen van David Walliams die ik ken van tv en Vier hollende hondjes, een Gouden Boekje.

Beiden liggen op de bank en ik kook.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden