Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

Ik ben zo iemand die in de trein voetbal kijkt op z’n telefoon

Plus Massih Hutak

Ik zit in de trein naar Maastricht en ik ga niet liegen voor je: ik heb er zin in. Twee jaar geleden was ik er voor het eerst, toen ik er tijdens het Crossing Border Festival moest optreden.

Wat me het meest bij is gebleven van die keer is dat ik na het optreden een film heb gezien in de bioscoop waarin Woody Harrelson een alcoholistische vader speelt. En dat ik daarna met Kerem middenin de nacht ging eten bij de Burger King die toeristischer aandeed dan in Amsterdam. En dat Kerem en ik de volgende ochtend uren hebben staan tafeltennissen in het hotel.

Maar ik herinner het me vooral ook als een stad waar ik me op mysterieuze manier door voelde aangetrokken. Misschien was het het Frans aandoende karakter. Misschien was het het idee dat ik op tweeënhalf uur rijden van Amsterdam nog steeds in Nederland was. Misschien was het gewoon onverklaarbare liefde op het eerste gezicht. Wat het zeker weten was, was de warmte waarmee de mensen mij in hun stad ontvingen.

Twee jaar later ben ik opnieuw onderweg naar Maastricht. Dit keer ga ik erheen omdat ik nieuwe dingen aan het leren ben. Totdat ik er niet met genoeg zelfverzekerdheid en een soort basissucces stoer over kan doen, benoem ik liever niet wat die nieuwe dingen precies zijn. Ik weet het, ik ben een zwak mens.

Dat mijn levenslessen deze week een stuk zuidelijker liggen dan gebruikelijk, ach ja. Desalniettemin heb ik er veel zin in. Vooral omdat ik mijn treinreis op de minuut zo strak heb gepland, dat ik in mijn hotelkamer moet liggen als Ajax aftrapt tegen Chelsea.

Maar zo werkt het universum natuurlijk niet. Mijn trein wordt al op Amsterdam Centraal om onbekende redenen geannuleerd. Nu moet ik eerst drie kwartier wachten en vervolgens in Sittard overstappen, wat betekent dat ik op z’n vroegst bij Ajax kan inspringen in de tweede helft.

Ik kan de wedstrijd natuurlijk ook gewoon op m’n telefoon kijken. Maar ben ik zo iemand die voetbal kijkt op z’n telefoon in de trein? Jazeker.

Ik app m’n broer dat het 1-3 wordt en dat Ajax presteert onder druk en dat ik onderweg ben naar Maastricht en hij verklaart me voor gek. Nog geen half uur in de wedstrijd staat Ajax 1-2 voor. En voor rust trapt Hakim Ziyech met Dat Linkerbeen een belachelijke vrije trap erin. 1-3.

Als ik incheck in m’n hotelkamer is de tweede helft net begonnen en het staat alweer 1-4 voor Ajax.

Mijn hotelkamer heeft een stopcontact waar uit één gat iets metaalachtig steekt en ik krijg een elektrische schok als ik eraan zit. Of ik een andere kamer mag. Dat mag. Ik verhuis naar de nieuwe kamer. Het staat 4-4. En Ajax speelt met negen man. What. The. Fuck.

Ik begrijp dat ik in Maastricht ben om te leren omgaan met de teleurstellingen van toekomstige successen. En met het succes van toekomstige teleurstellingen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden