Beeld Artur Krynicki

Ik ben zo bang dat Famke ook bij mij wil langs­komen

PlusNico Dijkshoorn

Ik wil net zo’n trainingsjasje als Famke Louise. Even uitleggen hoe dat jasje eruitziet, anders hebt u – 83-jarige lezer – geen idee waar ik het over heb. Het is een jasje van Adidas, maar dan voor wegwerkers. Op een geraffineerde manier wordt de mannelijkheid van een fluorescerende streep op de borst gecombineerd met de suggestie van 23 kilometer snelwandelen.

Sportief, met een opstaand kraagje, maar dat daar dus tegelijk die hele romantiek van de ­wegwerker aan vastzit. Ik heb het zo nog over Famke Louise, maar eerst even over de meest sexy motherfuckers die ik ken: de nachtelijke wegwerkers.

Zo gaat het. Je rijdt naar huis, een vreemde lichtbal aan de horizon, de waarschuwings­borden, alle auto’s naar één rijbaan, steeds langzamer rijden en dan een eindeloze rij rokende, stomende en langzaam voortkruipende voer­tuigen die je nooit zult begrijpen.

De mensen liggen thuis te slapen, maar jij zit opeens midden in een film van Steven Spielberg. Een explosie van licht, omringd door auto’s met wielen zo groot als het stadsplein van Putten, krioelende mierenmannetjes om brandend asfalt, stoomwolken boven de weilanden en dan, als je denkt dat je alles hebt gehad, zo’n doodgoeie man die met een lichtgevende stok in zijn hand aangeeft dat je gewoon weer door kunt rijden.

Zo’n jasje wil ik dus, zoals die man, maar dan een die Famke Louise aanheeft. Dus geen oliejack van negentien kilo. Ik weet niet of hij hem nog steeds draagt, maar Peter te Bos, de zanger van Claw Boys Claw, liep er jarenlang mee door Amsterdam. Dat was een prettig soort surrealisme, Peter die in een lichtgevende plastic gemeentejas vlak naast je een maaltijdsalade bestelde.

Maar goed, Famke Louise. Ik ben zo bang dat, als Famke dit leest, ze ook bij mij wil langs­komen. Ze is bij arts Diederik Gommers op visite geweest, maar ik weet helemaal niet hoe dat moet, met een influencer praten. Dat wordt ­allemaal erg ongemakkelijk. Ik bij mijn koffiemachine en dan, zonder haar aan te kijken: “Influens je nou veel, op zo’n dag?”

Een lang, hakkelend verhaal en daarna ook vragen van haar moeten beantwoorden. ­“Waarom ik niets aan mijn kaalheid laat doen? Tsja, heb jij nog tips?” En daarna drie kwartier moeten luisteren naar een verhaal over een influencende haarchirurg in Pakistan.

Ik wil niet dat ze denkt dat het me alleen om dat jasje gaat. Ik kan zeggen: “Als je was getrouwd met Ronnie Flex, heette je nu Famke Flex. Leuk jasje trouwens, waar kun je dat kopen?”

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden