Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik ben van het resolute weglopen als ik mijn zin niet krijg

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ooit ben ik met een ex op een borrel geweest waar Richard Holbrooke (1941-2010) aanwezig zou zijn.

Holbrooke was tijdens de regering-Clinton onderminister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten en hem was gevraagd om te onderhandelen tussen de verschillende facties in Bosnië. Door hem kwam in 1995 het Verdrag van Dayton tot stand.

De borrel was saai, want ik kende niemand en stond maar de verloofde te zijn van mijn toenmalige vriendin. Wanneer iemand met mij sprak en ontdekte dat ik een onbetekenende Nederlandse journalist was, verdween men snel naar andere interessante mensen.

Zoals gezegd wachtte iedereen tevergeefs tot Holbrooke zou komen en werd er, zodra je toch iemand aan de praat had gekregen, ongelooflijk schofterig constant over je schouder gekeken.

Aan een Amerikaanse diplomaat – die wel in mij geïnteresseerd was (misschien iets te dwingend) vroeg ik omdat ik niets anders wist te vragen: “Hoe onderhandelt Holbrooke eigenlijk?”

De Amerikaanse diplomaat begon te lachen.

“Hij onderhandelt niet. Hij schreeuwt.”

“Hoe bedoelt u?”

“Hij vertelt wat hij eist en als hij dan zijn zin niet krijgt, begint hij te schreeuwen, te schelden en te vloeken.”

Ik lachte wat, maar de Amerikaanse diplomaat zei dat het echt waar was. “Radovan Karadzic was psychiater en die zei tegen Holbrooke: u schreeuwt tegen uw vader! Waarop Holbrooke nog even door ging met schelden.”

“Scheldend schreeuwen is de effectiefste onderhandelingsstrategie,” besloot de diplomaat.

Op het ogenblik wordt er in Istanboel onderhandeld tussen Rusland en Oekraïne.

Zou ik geschikt zijn voor zo’n klus? Ik zou wel voor de methode-Holbrooke kiezen, maar daar heb ik het ego niet voor. Ik scheld furieus in mijn hoofd maar door mijn opvoeding blijft veel achter de tanden hangen. Ik ben van het resolute weglopen als ik mijn zin niet krijg. Daarbij leiden vredesonderhandelingen gedurende een oorlog altijd tot tijdelijke resultaten. Men onderhandelt uit tactiek, niet om snel vrede te krijgen. Wie wint kan namelijk hogere eisen stellen. Dus niemand wil de verliezer zijn. Vertragen kan winst betekenen. Daarom schreeuwde Holbrooke destijds; hij moest winnen van alle partijen. Snelheid maken. Anders bleef men zeuren. Hoe langer men zeurde hoe meer doden dat kostte. Voor dat dilemma staat Zelenski ook. Poetin is meedogenloos. Moet hij nou eveneens meedogenloos zijn? Als opgeven laf is, maar doodkisten spaart, is het dan niet beter om laf te zijn? Zelfs lafheid kent in een oorlog een vergulde rand.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden