Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik ben te dom om tussen een windmolen en een kernreactor te kunnen kiezen

PlusTheodor Holman

Het klimaat. Het is als de wiskundeles op school. Het volgende uur hebben we gelukkig geschiedenis. Een paar vriendjes zijn goed in wiskunde en vinden het leuk. Ik heb er moeite mee. Maar ik doe het, haal vijven en zessen.

‘Het klimaat’ is zo’n uur dat je gedwongen bent te volgen wil je naar de volgende klas, als u begrijpt wat ik bedoel. Het heeft mijn interesse niet.

Toevallig heb ik familie die enorm ‘klimaatbezorgd’ is. Mijn nicht wil alleen maar praten over overstromingen, elektrische auto’s, vegetarisch eten, zonnepanelen en warmtepompen en dat vind ik best, maar ik kan er gewoon mijn aandacht niet bijhouden. Haar gebiedende wijs vermoeit mij: “We moeten niet meer vliegen en eigenlijk zou er een verbod op vlees moeten komen en jullie moeten een warmtepomp!”

‘Moet’ en ‘niet’ geven eczeem!

Het is haar ernst. Ernst verdraagt relativering noch humor. Ik voel wel aan dat het belangrijk is, maar ik kan er niet goed over denken. Ik vind elke oplossing goed, als ik er maar van af ben.

Onlangs zag ik Frans Timmermans hysterisch worden over het klimaat. Hij begon ook over ‘verantwoordelijkheid voor onze kinderen en kleinkinderen’ – ik ben heus gevoelig voor dat soort argumenten, maar zodra ze uitgesproken zijn, vergeet ik ze.

Ik vind trouwens dat kinderen en kleinkinderen verantwoordelijk moeten zijn voor mij.

Gisteren hoorde ik een waarschuwing van het KNMI. “Het gaat te langzaam met het nemen van klimaatmaatregelen. En het probleem voor de politieke partijen is dat ze geen draagvlak kunnen vinden.”

Ik weet hoe dit komt. Toen ik eergisteren hoorde dat we eigenlijk kernreactoren moeten bouwen – wat ik heel logisch vind – dan komen er meteen politici en wetenschappers betogen dat windmolens toch echt beter zijn.

Nu ben ik te dom (geen wiskundeknobbel) om tussen een windmolen en een kernreactor te kunnen kiezen en dan verlies ik mijn belangstelling. Of ik denk: windmolens vind ik lelijk, dus ik kies voor een kernreactor. Esthetiek wint het van ethiek bij mij. Campagnefilms over het klimaat hebben dus ook mijn belangstelling niet.

Maar ik zie ook wel dat ‘het water ons aan de lippen staat’, en dat Nederland binnen niet al te lange tijd doodgaat als er niets gebeurt.

Na dat uur wiskunde kregen we dus geschiedenis. “Wat was de oorzaak dat die hoge Egyptische beschaving ophield te bestaan, meester?”

Toen hoorde ik voor het eerst: “Klimaatverandering.”

Theodor Holman(1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden