Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Ik ben op een leeftijd dat ik oude jeugdherinneringen terugkoop

PlusMaarten Moll

Ik mocht weer naar de boekhandel. En daar lag het, in een torenhoge en mijlenbrede stapel.

De brief voor de koning.

Meteen dat ooooohhhh-gevoel, dat bijna overdreven smelten, infantiel op je rug gaan liggen. (Zo kan ie wel weer.)

Ik nam een exemplaar van de stapel.

Ik ben op een leeftijd dat ik oude jeugdherinneringen terugkoop. (Ik zoek nog een racebaan van Fleischmann met een rode en een blauwe auto.)

Deze uitgave had niet het originele groene omslag, maar een blauwe.

En het lag daar voor slechts 3,50 euro zomaar voor het grijpen, mogelijk gemaakt door de campagne ‘Geef een boek cadeau’.

Ik kocht het boek niet. Tenminste, nog niet.

‘Geef een boek cadeau’ is een samenwerkingsverband van verschillende partijen en organisaties dat als doel heeft ‘alle kinderen in Nederland en Vlaanderen te laten opgroeien tussen de mooiste boeken’.

Elk jaar een bekend boek. Kruistocht in spijkerbroek. Ronja de roversdochter.

Koning van Katoren.

Daar had ik heel goede herinneringen aan, aan Koning van Katoren. De jongen, Stach, die een aantal opdrachten moet volbrengen om de nieuwe koning van Katoren te worden.

Heel spannend, een boek dat je overal achter je aan sleept.

Misschien wel het mooiste van dat boek was de kaart die voorin was afgedrukt. Waarop je de plaatsen en plekken kon zien waar Stach heen moest voor die opdrachten. Decibel, Uikumene (met de schuifelende kerken), Smook, Wapenfelt. (Pas veel later drong de betekenis van die namen tot me door, en de maatschappelijke thema’s die Jan Terlouw aan de opdrachten had geknoopt. Lekker belangrijk en boeiend; ik wilde alleen maar dat Stach in zijn opdrachten zou slagen.)

Ik kocht het boek. Blind.

Om er thuis achter te komen dat ze die kaart waren vergeten. Ja, vergeten, dacht ik eerst nog, maar het zal een geldkwestie zijn geweest, want Koning van Katoren kostte twee euro.

Wat een teleurstelling, wat een onvergeeflijke fout. Stelletje prutsers.

Wat moest ik met een half boek? Ik geloof dat ik het heb weggegooid.

Dus sloeg ik, voor die toren boeken staand, eerst De brief voor de koning open om te kijken of ze de landkaart niet waren vergeten.

Gelukkig niet.

Daar liggen ze nog steeds: Stad van Unauwen, Stad van Dagonaut, daar verrijst het Grote Gebergte, daar loopt de Tweede Grote Weg naar het Westen (gedeeltelijk overwoekerd), en waar staat kasteel Mistrinaut ook alweer?

Ik kan daar heel lang naar kijken, naar zo’n kaartje. Zoals ik ook heel lang naar de kaart van Italië kan kijken waarop de etappes van de Giro zijn ingetekend. (Komen ze dit jaar langs Castagneto Carducci?)

Ik kocht de kaart, en het boek.

Nog even de snob uithangen: ik vond het vervolgdeel, Geheimen van het Wilde Woud, beter dan De brief voor de koning.

Maar goed, op naar de Stad van Dagonaut!

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden