PlusMaarten Moll

Ik ben ook een boekensnuiver

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Gisteren nog, tijdens een strooptocht in de stad naar sinterklaascadeaus.

Scheltema. Bij de bakken met strips.

Een man op leeftijd die een Rik Ringers opensloeg en er ongegeneerd zijn neus in stak. (In welke Rik Ringers ook alweer springt hij op een rondvaartboot?)

De man sloeg het voor- en achterplat tegen zijn wangen. Ik heb menig mens (bijna altijd een man) de neus in boeken zien steken, maar op deze manier nog niet.

Ik hoorde hem snuiven, heel diep snuiven. En nergens iemand van Scheltema die deze man een strobreed in de weg legde.

Het is een intiem gebaar dat toch in het volle zicht van een ruimte gemaakt moet worden. Ook omdat je bij Scheltema best naar het toilet kunt, en daar ongegeneerd aan een boek kunt ruiken, maar dan moet je wel eerst door een detectiepoortje lopen.

En de kans op een oorverdovende piep, ten teken van het ongeoorloofd meenemen van een artikel, zal de meeste boekensnuivers ervan weerhouden achter een gesloten deur een boek te keuren.

Rik Ringers rook toch niet zo lekker, zag ik, want de man zette na het uitvoerig inhaleren van de avonturen van de Franse detective het album terug in de bak.

Hij pakte schijnbaar willekeurig een ander exemplaar en rook er weer aan. Weer gingen de flappen om zijn wangen. Nu had hij minder tijd nodig voor zijn oordeel. Hij glimlachte en stak de strip onder zijn arm. Een uit de reeks Lefranc (toevallig, of niet, ook een Franse speurneus).

Zou hij echt op de reuk een boek hebben uitgezocht?

(Ik weet nog iemand van heel lang geleden, ik studeerde in Nijmegen, die een lp had gekocht alleen omdat ze de hoes zo mooi vond. Knife, van Aztec Camera. Ze vond het vreselijke muziek. Ik kreeg de plaat van haar, en ik vond het goede muziek. Tot ik er later, geen pick-up meer en de plaat net op cd gekocht, op YouTube nog eens naar luisterde. En dat viel tegen. Heel erg jaren tachtig, pompeus, en met synthesizers. Synthesizers! (Alleen goed op New Gold Dream van The Simple Minds uit diezelfde periode.))

Maar goed. Dat ruiken.

Ik bezondig me er ook aan. Ik ben ook een boekensnuiver.

Dat amalgaam van inkt, lijm, en papier.

En het luistert nauw.

Er is een lijmsoort die me niet bevalt. Ik weet nog dat ik een nieuwe roman van Houellebecq wilde aanschaffen (ik geloof De kaart en het gebied) en dat ik er toch, voor de zekerheid, aan rook.

Het beviel me niet. Een penetrante geur die ik onmiddellijk verbond met het gebruik van lijm en lijmklemmen in de lessen handenarbeid op mijn middelbare school. Met een lul van een leraar.

Ik kocht de roman niet.

Diezelfde geur ben ik ook tegengekomen in een Umberto Eco. Die ik ook niet kocht.

Beneden, waar de literatuur resideert, zocht ik de nieuwe Oek de Jong voor in de zak. Over zijn poging op latere leeftijd zijn rijbewijs te halen.

Ik keek toch even om me heen voor ik mijn neus tussen de auto’s stak. (Ja, ook een weg te geven boek moet goed ruiken.)

Een snelle snuif. Een brede lach.

Oek rook fantastisch.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden