Opinie

'Ik ben niet rijk maar ook niet arm genoeg voor een geschikte woning'

Ook zij zoekt dat klompje goud in de Amstel: een normale, betaalbare huurwoning. Maar Helma van Aalderen hoort tot de groep sociale huurders zonder recht op woonsubsidie en valt dus helemaal buiten de boot.

Helma van Aalderen
Betaalbaar wonen in Amsterdam is onbereikbaar bij een laag inkomen zonder recht op huursubsidie Beeld Roy Del Vecchio
Betaalbaar wonen in Amsterdam is onbereikbaar bij een laag inkomen zonder recht op huursubsidieBeeld Roy Del Vecchio

Alweer een artikel in Het Parool over wonen. Het vorige stuk ging over koopwoningen en de moeilijkheden voor mensen die nu een huis willen kopen. Deze keer gaat het over woningen voor middeninkomens.

D66-gemeenteraadslid Reinier van Dantzig gaf vrijdag aan dat je zomaar twaalf jaar moet wachten op een sociale huurwoning en een koopwoning is niet te vinden. Een normale, betaalbare huurwoning vinden is even moeilijk als het vinden van een klompje goud in de Amstel, schreef hij.

Ik herken dat, ik kan ook geen normale betaalbare huurwoning vinden, terwijl ik al bijna 23 jaar inschrijfduur heb voor een sociale huurwoning. Dat is aanzienlijk langer dan de twaalf jaar waar Van Dantzig het over heeft.

Het stoort Van Dantzig dat de discussie alleen gaat over meer sociale huurwoningen en niet over het tekort aan betaalbare huizen voor Amsterdammers met een middeninkomen. Het stoort mij dat als oplossing alleen gekeken wordt naar het bouwen van betaalbare woningen voor middeninkomens en niet naar het bouwen van goedkope woningen voor inkomens onder 39.874 euro.

Gemengde gedachte
Mijn inkomen ligt daar ruim onder. Maar arm ben ik ook niet, want voor alle armoedevoorzieningen is mijn inkomen te hoog. Een groot deel van de sociale huurders die geen recht hebben op huurtoeslag komt niet meer aan de beurt voor een betaalbare huurwoning en is gedwongen te leven als franciscaner monniken om te vermijden dat zij schulden moeten maken.

Ik woon nu al zo'n 23 jaar in een wijk die vanuit de gemengde gedachte is opgezet: sociale huur (mooie woningen en groot), sociale koop (met een subsidieconstructie voor gezinnen), gewone koop in het duurdere segment en koop voor starters. Het gebied in zijn geheel is groter en wordt aangeduid als Oostzanerwerf, inderdaad zo'n plek in Amsterdam-Noord waar nog veel sociale huurwoningen staan die bij vrijkomen omhoog gaan in huur.

Bovendien zijn deze sociale huren de afgelopen jaren extreem snel omhoog gegaan. Mijn huur is in een periode van drie jaar gestegen met 67 euro netto per maand, een stijgingspercentage van 11,3 procent. Mijn inkomen is niet in gelijke mate gestegen.

Toewijzingsbeleid
Simpelweg met percentages rekenen als het gaat over sociale huur doet geen recht aan de complexiteit van de problemen op de woningmarkt. Ik heb eerlijk gezegd nog geen artikel gelezen waarin een relatie wordt gelegd tussen aantallen huishoudens, aantallen woningen en het inkomen van die huishoudens.

Hoe groot is de groep huishoudens die aangewezen is op sociale huur? Hoe groot is het woningbestand sociale huur voor deze groep huishoudens? Hoeveel van deze huishoudens kunnen alleen met hulp van huurtoeslag hun woning huren, omdat deze anders te duur is? Zijn er nog woningen te huur voor sociale huurders als zij geen recht hebben op huurtoeslag? Hoe groot is deze groep? Hoeveel woningen zijn er voor hen beschikbaar?

Zeker heeft Van Dantzig gelijk dat er meer gebouwd moet worden voor huurders die aangewezen zijn op de vrije sector en dan met name huren vanaf 711 euro. In de aansluiting van sociale huur en vrije sector huur is een gat gevallen. Zo zijn er echter nog meer gaten, namelijk tussen de groep sociale huurders die wel en die geen recht hebben op huurtoeslag. Dat gat is verbonden met de toewijzingsprocedure die wordt gebruikt sinds ­­januari 2016.

Bij het huidige toewijzingsbeleid van sociale huurwoningen worden inkomensgrenzen gehanteerd. Sociale huurders die geen recht hebben op huurtoeslag zijn nu gedwongen woningen te huren die niet bij hun inkomen passen, hetzelfde ­probleem dus dat ook de middeninkomens hebben.

Passende woning
Ik zou het scherper willen zeggen, Amsterdam is al een stad waar je of rijk moet zijn of arm. Zit je ertussen, dan kun je beter ergens anders gaan wonen - maar als het mogelijk zou zijn geweest om ergens anders te gaan wonen, was ik zeker weten al vertrokken.

Ergens anders gaan wonen als je bent aangewezen op sociale huur zonder huurtoeslagrecht, lukt echter ook niet, door die al eerder genoemde nieuwe wet waarin passend toewijzen het eerste criterium is.

Waarom die regeling zo heet is mij een raadsel, want het is voor grote groepen sociale huurders volstrekt onmogelijk om een huurwoning te betrekken met een passende huur. In de eigen regio kom je niet aan de beurt, zelfs niet met 23 jaar inschrijfduur en buiten je eigen regio. Bijvoorbeeld met woningruil, word je afgewezen als huurder bij een passende huur, omdat je inkomen te hoog is.

Mijn woonperspectief is dat ik, als mijn spaargeld op is, niet meer rond kan komen. Wat moet ik dan? De kachel niet aanzetten, geen aanvullende verzekering meer nemen, niet meer met het ov reizen, rekeningen niet betalen om nog eten te kunnen kopen? Wie het weet mag het zeggen. Ik wacht op een wonder.

Helma van Aalderen, woningzoekende in Amsterdam Beeld -
Helma van Aalderen, woningzoekende in AmsterdamBeeld -

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden