James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ik ben in mijn ouderlijk huis en bekijk de fotoboeken

PlusJames Worthy

Ik sta voor de boekenkast in mijn ouderlijk huis. Het is een charmante boekenkast. In feite zijn het alleen maar planken. Planken die het zwaar hebben. Als je heel dichtbij staat, kun je ze zien zweten en rillen. Het is net alsof de planken koorts hebben.

Op de bovenste plank liggen de fotoboeken. Het zijn er eenentwintig. In het eerste fotoboek is het 1977. De geboorte van mijn zus. In het laatste fotoboek is het 1998. Het jaar dat mijn vader zijn eerste digitale camera kocht.

Ik ga op mijn tenen staan en pak een fotoboek van de bovenste plank. Vroeger had ik hier een stoel voor nodig. Dat is het leven. Eerst heb je overal een stoel voor nodig, dan heb je nergens meer een stoel voor nodig en daarna hebben stoelen jou niet meer nodig.

Op het eerste vel staat een foto van mijn moeder. Ze draagt een zonneklep en rookt een sigaret. We zijn op vakantie. Een vakantiepark ergens in Nederland.

Goede fietspaden, slechte bedden. Op de volgende foto staat mijn vader met twee tennisrackets in zijn handen. Hij draagt een korte broek en lange, witte sokken. Op de volgende foto staan mijn vader en moeder op een gravel tennisbaan. Er staan hekken om de baan heen. Op de volgende foto staat mijn vader aan de andere kant van het hek naar een bal te zoeken.

1986. Kerst in Engeland. Slecht weer, lekkere chips. Mijn oma in een schommelstoel. Papa en mama in een dubbeldekkerbus. Mijn zus al bijna tien. Ik in de Marks & Spencer in het nieuwste shirt van Liverpool.

1989. Vakantie in Frankrijk. Papa slapend onder een parasol. Mama die een nieuw luchtbed uit een doos haalt. Mijn zus maakt een radslag in het zand. Mijn vader blaast half slapend een luchtbed op. Mijn moeder die zijn rug insmeert. Ik met een netje op de rotsen. Mijn haar witter dan nieuw servies. Een foto van mama die topless een boek van Tessa de Loo leest.

1990. Gewoon thuis. Driehoog, Amsterdam. Onze kat languit voor de kachel. Mijn zus en haar vriendinnen die iets playbacken tussen de schuifdeuren. Ik, zittend op de bank, verliefd op alle vriendinnen van mijn zus. Een foto van papa die thuiskomt van werk. Achterzakken vol briefgeld. Mijn moeder verdwaald in de keuken. Een pan macaroni. Pastasaus uit een zakje. Vier borden op de eettafel, een zakje geraspte kaas in het midden.

1992. Wederom vakantie in Frankrijk. Palavas-les-Flots. Papa die ruzie heeft met de Alpenkreuzer. Mijn moeder die de haringen telt en er twee tekortkomt. Een foto van mijn zus en haar zestien nieuwe vriendinnen. Ik in mijn eentje achter een flipperkast. Mijn vader die een luchtbed opblaast. Zeven worstjes op een barbecue. Papa en mama in de brandende zon op een tennisbaan. Er staan hoge hekken om de baan heen. Ze zijn beduidend hoger dan de hekken die om die gravelbaan heen stonden.

Ik sla de pagina om en zie mijn vader aan de andere kant van het hek naar een tennisbal zoeken. Naast de foto staan zinnen geschreven. Ik herken het handschrift van mijn moeder.

‘Bal kwijt. Rest van de vakantie voorzichtiger gespeeld. Geen bal meer kwijtgeraakt. Soms moet je een bal kwijtraken om geen bal meer kwijt te raken.’

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden