Column

'Ik ben gewoon een meisje uit de Rivierenbuurt'

James WorthyBeeld Agata Nowicka

'Stuur jij maar eerst,' appt de dertienjarige Grace.

'Nee, jij,' stuurt leeftijdgenoot Abel terug. Achter het woord jij staat nog een smiley met hartjesogen.

Grace kijkt in de spiegel van haar slaapkamer. Ze voelt zich sterk genoeg. De liefde die Abel haar geeft, draagt ze als een harnas. Een pantser van vlindervleugels.

'Oké, ik ga eerst.'

Grace trekt al haar kleren uit en schopt het hoopje dat ontstaan is in zijn geheel in de richting van haar ­bureau. Ze is best blij met haar lichaam, maar toch zegt een onvriendelijke stem die sinds een paar maanden in haar schedel woont dat ze haar buik in moet houden. Ze heeft geen buik.

Ze houdt haar mobieltje naast haar hoofd en lacht in de spiegel zoals de vrouwen op de kalenders die in garages hangen lachen. Ongeïnteresseerd stout. Grace weet dat ze iets doet wat niet mag, maar ze gelooft niet meer in Sinterklaas.

Abel klikt de foto open en voelt direct spijt als hij naar zijn naakte vriendin kijkt. Ze is prachtig, maar sommige dingen zijn te mooi om een foto van te maken.

'En?' schrijft ze, terwijl ze op bed gaat zitten.

'Je weet toch dat ik vorig jaar met mijn ouders naar ­India ben geweest? Nou, daar heb ik de Taj Mahal ­gezien. En toen ik voor dat ding stond, wist ik zeker dat ik in mijn leven nooit iets mooiers dan de Taj Mahal zou gaan zien. Maar ik zat er flink naast die dag. Al dat prachtige marmer staat volledig in jouw schaduw, Grace.'

'Doe normaal, Abel. Ik ben gewoon een meisje uit de Rivierenbuurt.'

'Nu is het mijn beurt. Ben je er klaar voor?'

Grace klikt de foto open en lacht. Abel houdt een rieten hoedje voor zijn schaamstreek.

'Ik kon het niet.'

'Dat is niet erg. Ik begrijp het. Als je maar voorzichtig bent met mijn foto. Die foto is alleen voor jou.'

'Ik print hem uit en wis hem van mijn telefoon. Maak je geen zorgen.'

Het is twee maanden later. De relatie is over. Ze zitten samen in het Vondelpark. Hij heeft het printje bij zich. Daar had ze nadrukkelijk om gevraagd. Ze wil de foto gaan verbranden waar Abel bij is. De stem in haar hoofd vond dat wel een mooi einde.

"Jij bent de baas, Grace, maar ik zou het zonde vinden als je de foto zou verbranden. Het is toch een aan­denken aan ons of zo. Ik heb een rol tape bij me. Misschien kunnen we de foto afplakken. Drie lagen, vier lagen, whatever. Ik ben het ermee eens dat niemand die foto ooit nog mag zien, maar hij hoeft toch niet vernietigd te worden? Plak hem af, stop hem in je dagboek en klik het slotje dicht."

"Weet je zeker dat ik dat moet doen, Abel? Is afplakken en hem in mijn dagboek verstoppen genoeg? Is de foto dan veilig?"

"Heb je een beetje vertrouwen in de mensheid? Niemand gaat toch ooit jouw dagboek openen en de tape van die foto afpeuteren om met een superslimme computer te gaan kijken wat er precies op die foto staat?"

"Nee, maar de mens is een nieuwsgierig wezen."

"Dat begrijp ik, lieve Grace, maar dat zou geen nieuwsgierigheid zijn, maar verraad."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden