Column

Ik ben gestopt met kijken naar dat optreden van Mariah Carey

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ik kijk met tegenzin naar het nieuwjaarsoptreden van Mariah Carey. Het doet pijn. Ze staat op een podium, maar als je heel goed kijkt, zie je dat ze in de vangrail ligt. Deze vrouw heeft geen toeschouwers, maar hulp nodig. En toch blijf ik kijken. Het is je reinste ramp­toerisme, maar ik blijf kijken.

In 1990 was ik voor het eerst verliefd op Mariah. Ze had iets vrolijks, braafs en onwetends. Als een meisje uit de provincie dat in Amsterdam gaat studeren en voor het eerst Centraal Station uitloopt met een sporttas over haar schouder. Mariah was de mooiste vrouw die ik ooit had gezien.

Bruine krullen met een rode gloed, en twee nog bruinere ogen met een alles gloed. En in 1995, toen ik de clip van Always be my baby zag, wilde ik voor het eerst met haar trouwen.

Hoe ze daar zo boven dat meertje schommelde. Blote voeten. Spijkerbroek. Opgeknoopte blouse. En dan die stem. Een stem als een sleepboot. Maar de onwetendheid was weg. Naar alle waarschijnlijkheid omdat ze toen al twee jaar met een twintig jaar oudere man getrouwd was.

Extreem goede zangeressen en hun smaak qua ­mannen, iemand zou er eens een boek over moeten schrijven, want het heeft veel van een vloek weg. Het lijkt haast wel of extreem goede zangeressen alleen op ­miljardairs of junkies kunnen vallen.

Ik kijk nog steeds met tegenzin naar het nieuwjaarsoptreden van Mariah Carey. Ze gaat zo duidelijk de mist in, dat ik denk dat ze expres de mist ingaat. In de mist is het fijner dan in de schijnwerpers. Het optreden doet mij op veel vlakken aan het laatste optreden van Amy Winehouse denken. De desinteresse, de verstrooidheid en de eenzaamheid.

Hoe Winehouse daar in Belgrado stond. Moederziel alleen, met een weerzinwekkende lul van een vader. Voor een zaal boeroepende en ­fluitende Serviërs. Krabbend aan haar armen. Hopeloos verdwaald in datgene waar ze ooit in uitblonk.

Ook Whitney Houston, de beste zangeres aller tijden, stond een paar keer zo op het podium. Dan zag je haar denken: ik heb jullie jarenlang perfectie proberen te ­geven en dit is alles wat er nog van mij over is. Luister of ga weg.

Het had iets treurigs, maar het had ook iets ongelofelijk krachtigs. Niets werkt namelijk zo bevrijdend als door de mand vallen. Gewoon het laten zien dat perfectie geen trucje is en dat het niet iets is wat je jezelf toe kan eigenen. Het is ook helemaal niet iets wat een ­publiek van een artiest kan eisen.

In 1996, op de MTV Movie Awards, was Whitney Houston voor vijf minuten perfect. Kijk maar op ­You­Tube. Why does it hurt so bad. Mooier en echter gaat ­muziek niet worden.

Ik maak me zorgen om Mariah Carey. En aan de ­andere kant ben ik blij voor haar. De stemmen van Whitney, Amy en Mariah zijn sleepboten. Ze slepen ons door het leven, maar wie sleept de sleepboten?

Ik ben gestopt met het kijken naar het nieuwjaars­optreden van Mariah Carey. De clip van Always be my baby speelt op het scherm van mijn laptop. Voor eventjes ga ik terug naar 1995. Het is nacht. Ze schommelt boven een meer. Blote voeten. Spijkerbroek. Opgeknoopte blouse. Mariah gaat steeds harder schommelen. Ze is gelukkig niet bang om te vallen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden