Plus Column

Ik ben een oase van rust in een woestijn van kalmte

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Ik mediteer sinds kort. Een vrouw met een zachte zalvende stem praat me door twintig minuten heen waarin ik met mijn ogen dicht en mijn handpalmen op mijn bovenbenen zit.

Ik was begonnen met een app waarin een frisse jongeman met een Brits accent mij de beginselen bijbracht op een hele plastische niet-zweverige manier. Ik moest mijn gedachten zien als een drukke weg vol ­auto's die alle kanten opgaan en mezelf als toeschouwer vanuit de berm, die naar die auto's kijkt en ze kan waarderen.

Mijn hoofd is ook een blauwe hemel met af en toe wolken die ik dan een beetje moet weg denken. Na een tijdje was het plastische en Britse me niet meer genoeg en kwam ik dus bij deze mevrouw uit.

Zij heeft het over een gigantische glimlach die uit de hemel naar beneden komt en zich langzaam via mijn kruin en mijn gezicht uitstrekt naar mijn hart- en bekkenregio. Ik luister naar het geluid van stilte en vraag me af of er wel een 'ik' is in dit 'nu' dat de hele tijd maar in beweging is.

Soms doe ik dan mijn ogen open en voel ik me herboren. Soms ben ik alleen maar in de war en soms denk ik alleen maar aan pizza, seks, hiphop­videos en cryptocurrency terwijl ik probeer 'in het nu' te zijn. Maar de rest van de dag lijk ik er baat bij te ­hebben.

Iemand heeft de sportfiets die ik van mijn vrouw voor mijn verjaardag heb gekregen uit ons trappenhuis gestolen. Ik zit op de fiets (weer een andere) met mijn zoontje achterop en ik word onder mijn oog gestoken door een wesp, een paar keer achter elkaar.

Ik knoei eigeel uit een pan waarin ik roerei aan het maken ben, het druipt tussen de spleten van het fornuis. Ten eerste vind ik dat erg zonde en ten tweede moet ik het ook nog opruimen terwijl mijn ei koud aan het worden is op het aanrecht. Ik stoot mijn knie perfect tegen de punt van een van de van wrakhout getimmerde bankjes die bij onze van wrakhouten getimmerde eettafel staat.

Iemand op het internet noemt mijn nieuwe album, Chaos in het universum samen met Stippenlift, 'K$%#&R-muziek'. Hij adviseert me op te houden met muziek en het drugsgebruik weer op te pakken. Mijn column is zonder bericht verschoven. Ik mis op een haar na een pakketje. Ik brand mijn tong aan hele lekkere linzensoep, die ik vervolgens niet kan proeven.

Niks raakt mij. Ik gil het geen enkele keer uit. Het glijdt allemaal van mij af. Ik ben een oase van rust in een ver uitgestrekte woestijn van kalmte op het continent Zen. Wat een wondermiddel. Nu is het alleen hopen dat ik niet verander in iemand die hier de hele tijd mensen mee lastig valt en te pas en te onpas over begint. Of wel. Kan mij het schelen.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden