Natascha van WeezelBeeld Agata Nowicka

Ik ben een beetje gelukkig en een beetje ongelukkig

PlusNatascha van Weezel

Tien minuten voor aanvang loop ik de grote zaal van Pakhuis de Zwijger binnen. Ik moet dringen om een plek te kunnen bemachtigen. Op gele schermen staat het onderwerp van het programma: de kunst van het ongelukkig zijn. Kennelijk willen meer dan driehonderd bezoekers op deze vrijdagavond leren hoe ze ongelukkig moeten zijn. Of misschien willen ze liever leren dat het niet erg is om soms een beetje ongelukkig te zijn.

Eigenlijk had ik verwacht dat het publiek vooral uit millennials zou bestaan – ja, ook ik heb vooroordelen over mijn eigen generatiegenoten. Maar er zijn mensen van alle leeftijden. Voornamelijk oudere, witte vrouwen, nu ik goed kijk. Sommigen hebben hun partner meegenomen.

De moderator vraagt of we onze telefoons tevoorschijn willen halen om scores op de geluksmeter in te voeren. Op mijn beeldscherm verschijnt de vraag:

‘Hoe gelukkig ben jij?’ Dat gevoel moet ik uitdrukken in een cijfer. Tja, hoe bepaal je zoiets? Dat verschilt toch van dag tot dag? Ik geef mezelf een 6. Een beetje gelukkig en een beetje ongelukkig. Het gemiddelde van de zaal blijkt een 7,2 te zijn. Stiekem baal ik daarvan.

Daarna verschijnt de hoofdgast op het podium, de Vlaamse schrijver en psychiater Dirk de Wachter. Hij wordt als een ware celebrity onthaald. De Wachter neemt plaats op de sofa en begint zijn relaas: “Er is een probleem. Hoe kan het dat ik als psychiater te veel werk heb in een land dat zoveel geluk heeft in de materiële zin van het woord? Wellicht komt het omdat we geluk zijn gaan verwarren met succes. Terwijl geluk volgens mij in de kleine, alledaagse dingen schuilt.”

Zeer interessante materie, al vind ik dit wel een enorme inkopper.

Hij oreert verder: “Het menselijk bestaan heeft onvermijdelijk tekorten, zoals angst, verdriet en ellendigheid. Het leven bestaat uit foefelen, prutsen, aankloten. Het kunnen erkennen daarvan, en dat kunnen delen met anderen, zorgt voor de ware verbinding. De zin van het bestaan, en dus ook van geluk, zit ’m in de zorg voor anderen. Iemand gelukkig maken is de beste manier om zelf gelukkig te worden. En kunst. Literatuur, muziek, schilderijen. Dat maakt ons ook gelukkig.”

Rond 22.00 uur zit ik in tram 26, terug naar huis. Uit mijn oordopjes schalt de stem van Leonard Cohen:

I move with the leaves
I shine with the chrome
I’m almost alive
I’m almost at home

De tram rijdt langst het Muziekgebouw aan ’t IJ. Ik ben een beetje gelukkig en een beetje ongelukkig. Morgen kan ik er weer anders over denken, maar vanavond vind ik dat voor de verandering helemaal niet erg. 

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden