Column

'Ik ben de lul van een mammoet maal vierduizend'

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Een man loopt door de Kalverstraat. Zijn dochter strompelt achter hem aan.

"Kom op, schat, even goed nadenken. Wat moet ik voor mama kopen? Jij kent haar beter dan ik."

"Eerst wil ik een ijsje."

De vader staat voor een buitenlandse boekenwinkel.

"Moet ik hier naar binnen?" vraagt hij.

"Nee joh, sinds mama kinderen heeft, heeft ze geen tijd meer voor literatuur. Om aan een boek te kunnen beginnen, heb je een onbewoond hoofd nodig. Het hoofd van mama is Mexico-Stad."

"Hoe weet jij dit allemaal?"

"Ik heb ooit een tijdje in mama gewoond," zegt ze, voordat ze met haar tong over de drie bolletjes aardbeienijs roetsjt.

"En hier?" vraagt de vader wanhopig voor de etalage van een ietwat alledaagse kledingzaak in de Leidsestraat.

"Ken jij mama eigenlijk wel?"

"Ik doe mijn best."

"Ken je überhaupt iemand echt?"

"Wil je nog een ijsje?"

"Nee, pa, ik ben eventjes helemaal onchanteerbaar. Ken je mij eigenlijk wel? Wie is mijn favoriete muzikant?"

"Justin Bieber?"

"Nee, mijn favoriete muzikant is Ronnie Flex. En wat is mijn favoriete gerecht?"

"Mijn speciale hutspot?"

"Nee, falafel! En hoe heet mijn beste vriendin?"

"Poeh, dat is een lastige vraag. Je hebt zo veel vriendinnen."

"Niet, ik heb maar twee vriendinnen. Ik ben namelijk helemaal niet populair, want ik heb jouw karakter."

"Wil je nieuwe schoenen?"

"Ik kan wel een nieuw paar Timberlands gebruiken."

"Oké, hoe kan ik je moeder blij maken deze kerst?"

"Je begrijpt het echt niet, hè?"

"Wat?"

"We waarderen het enorm dat je zo hard werkt, weet je wel, maar dat we voor zestig procent van jouw inkomen leven, wil toch niet zeggen dat je ons niet hoeft te willen leren kennen? Heel veel vaders werken hard, maar dat je de broodwinner bent, wil toch niet zeggen dat je dan niet meer hoeft te weten wat het favoriete broodbeleg van alle andere gezinsleden is?"

"Je hebt helemaal gelijk. Ik ben een kolossale lul. Dat ben ik. Astronauten die in de ruimte zweven en naar de aarde kijken, kunnen maar twee dingen zien: de Chinese Muur en mij. Ik ben de lul van een mammoet maal vierduizend. Ik weet het, maar ik smeek je, alsjeblieft, help je vader."

"Prima, maar eerst wil ik nog een patatje."

"Oké, hoe kan ik je moeder blij maken deze kerst?"

"Met een sjaaltje."

"Een sjaal?"

"Nee, ze gaat niet de Elfstedentocht schaatsen. Een sjaaltje. Ken je Sophia Loren?"

"Ja, die ken ik."

"Een sjaal is er om je warm te houden. Een sjaaltje moet je meer zien als inpakpapier voor de hals."

"Waar kan ik dat soort sjaaltjes vinden dan?"

"Dat komt straks wel, pa, eerst wil ik nog een pakje ­sigaretten van je."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden