Plus Column

Ik beklom de A'dam Toren en liet me afzetten

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

In het Franse Saint-Jean-d'Angély beklom ik op advies van een mevrouw van het Office du Tourisme een oude toren. Na een kleine tachtig treden was ik boven. Toen kon ik pas echt goed zien hoe klein het stadje was. Ik herkende het dorpsplein, de grote parkeerplaats, de charmante dorpshuizen en de smalle rivier. Er was blijkbaar ook een camping, zag ik in de verte.

Na tien minuten stond ik weer beneden. De vrijwilliger die me de weg had gewezen, zwaaide me uit. Blij dat ie nog met iemand had gepraat die dag, want die ­toren was nou niet bepaald een publiekstrekker. De ­toegang was gratis en dan denken mensen vaak dat het vast niet veel voorstelt, was zijn theorie.

Daar snapte ik niks van, en nog steeds niet eigenlijk, want toen ik van de week naar A'dam Lookout ging, de nieuwe uitkijkexperience in de voormalige Shelltoren, schrok ik eerlijk gezegd een beetje van de prijs. Twaalf euro vijftig, of zoals de oude man voor mij in de rij zei: "Vijf knaken?!"

Het kassameisje zuchtte, blijkbaar was hij niet de eerste Amsterdammer die bezwaar maakte.
"Als u een pas van het grofvuil heeft, krijgt u korting," zei ze.
"Wat?"

"Heeft u een vuilnispas?" herhaalde het meisje luid.
De man graaide in zijn portemonnee en legde een pasje neer.
"Nee, meneer, dit is de Bankgiroloterij-vippas."
De man liet zich niet voor lul zetten. Hij vertrok.

Ik liet me wel afzetten, en liep de trap op naar de eerste verdieping. Daar moest ik een foto laten nemen voor een groen scherm, zodat het later, met behulp van ­Photoshop, zou lijken alsof ik boven de stad zweefde. Ergens in hun archief is nu een foto te vinden waarop ik heel ongelukkig kijk.

En dat was nog maar het eerste deel van de tour. Deel twee was in de lift.

Toen ik bevestigd had dat ik geen last had van epileptische aanvallen, drukte de liftjongen op de knop. Vanaf dat moment moest ik naar boven kijken, zei hij. Door het glazen plafond was een felverlichte schacht te zien. Terwijl de lichtjes begonnen te knipperen, klonken er elektronische geluidjes. De jongen keek naar zijn schoenen. Twintig seconden later waren we op de 22ste verdieping. Vurig hoopte ik dat het fun-gedeelte over zou zijn.

Ik schuifelde langs het glas en staarde naar mijn stad. Van tevoren dacht ik dat ik het meest zou genieten van de historische gebouwen, maar eenmaal boven kon de oude stad me gestolen worden. Liever keek ik naar de choreografie van het verkeer dat onder mij bewoog als een ballet. Nooit gedacht dat ik inparkerende auto's, voorrang verlenende scooters en zwermen fietsers zo mooi zou vinden. En dan die glimmende industrie op de NDSM-werf, in het Westelijk Havengebied en verder. Buizen, schoorstenen, windmolens en witte rookpluimen maakten samen een prachtige skyline.

Als ik een vuilnispas had, zou ik vast nog eens gaan.

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden