Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Ik begreep onmiddellijk dat ik serieus in de problemen zat

PlusPatrick Meershoek

In een strikt vertrouwelijk bericht dat wij onlangs per mail ontvingen van onze bedrijfsleiding stonden de uitkomsten van een grootscheeps lezersonderzoek. De belangrijkste conclusie was dat onze lezers een sterke voorkeur hebben voor artikelen die oplossingsgericht zijn, en dan ook nog graag geschreven in de ik-vorm.

Ik begreep onmiddellijk dat ik serieus in de problemen zat. Want hoe diep ik ook groef in mijn geheugen, ik kon me niet herinneren in al die jaren ooit een stuk te hebben geschreven dat een oplossing voor wat dan ook iets dichterbij had gebracht, laat staan dat het een doorbraak had betekend in een slepende kwestie van enig formaat.

Ja, moeilijkheden had ik genoeg veroorzaakt. Dat was mij na plaatsing van een verhaal geregeld duidelijk gemaakt door gedupeerde partijen. Sommigen waren al begonnen met schreeuwen voor ik de telefoon had opgenomen. Ze zeiden het met heel andere woorden, maar het verwijt kwam telkens neer op een groot gebrek aan oplossingsgerichtheid.

Dat het ik-verhaal aan een indrukwekkende opmars bezig is, zien we momenteel terug in alle kranten. De journalist die normaal met zijn pen en schrijfblokje ergens aanklopt om uit de mond van een ander een boeiend verhaal op te tekenen, trekt zich nu terug op zijn werkkamer om zijn eigen besognes op papier te zetten.

Die moeten wel de verbeelding prikkelen. De lezer zit niet te wachten op een ik-verhaal over het klaarmaken van een broodtrommeltje voor de kinderen of de aanschaf van een nieuw dekbedovertrek. Het wordt pas interessant als er sprake is van een schokkende gebeurtenis die grote impact heeft op het doorgaans voortkabbelende leven.

Het genre van de intieme ontboezeming in de ik-vorm was jarenlang het exclusieve domein van Mijn Geheim, het tijdschrift waarin gewone lezeressen met ongewone openhartigheid en een ongewoon vlotte pen vertellen hoe het is om een kind van de scharrelslager te hebben of een moeder met wie werkelijk geen land te bezeilen valt.

Ook in de kranten handelt het ik-verhaal vaak over doffe ellende, zij het wel voorzien van een suikerlaag. De ernstig demente vader prevelt in een zeldzaam moment van helderheid nog een paar betekenisvolle woorden tot zijn mantelzorgende zoon. Het gehandicapte kind blijkt een winnend lot uit de loterij in plaats van een bron van permanente zorg.

Ik gun de schrijvers hun geluk van harte, maar ik vraag me vaak af hoe waarheidsgetrouw de ik-verhalen zijn. Wat delen zij wel en wat delen zij niet met de lezers? Krijgen we het echte leven niet vooral te zien in zijn zondagse goed, met gekamde haren en een gepoetste snoet?

Dat de lezers het zo willen, weten de auteurs die zich recentelijk in de krant in een ik-verhaal presenteerden als boekendief of ongelukkige vader in een jong gezin. Hun openhartigheid leverde hun een vloedgolf van hoon op. Met de ik-vorm zat het wel snor, maar de verhalen waren onvoldoende oplossingsgericht.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden