PlusMaarten Moll

Ik begon al met aftellen voor ze in het vliegtuig stapte

Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Het was een Frans vliegtuig, toch?

Een Frans vliegtuig dat boven de Atlantische Oceaan ‘opeens’ van de radar verdween.

Ik weet dat ik het niet moet opzoeken. Dat ik niet ‘vliegtuig verdwenen boven Atlantische Oceaan’ moet intikken.

Air France vlucht 447.

Jongste Dochter bevindt zich op dit moment boven de Atlantische Oceaan.

Op weg naar een van de Benedenwindse Eilanden om daar aan een vrijwilligersproject deel te nemen.

Niet meer op het nest te houden. Dat fietsongeluk in september, de afgebroken studie, van alleen op kamers naar weer terug naar haar ouders.

Ik ben al aan het aftellen begonnen voor ze in het vliegtuig stapte.

“Ik móet iets doen, in mijn eentje, ergens in het buitenland, voor ik weer ga studeren, anders is het echt een k.u.t.-jaar.”

Ze heeft hard voor haar ticket gewerkt. Opgepast, ­winkelmandjes schoongemaakt, brood verkocht.

Meteen mijn hakken in het zand toen ik van haar plan hoorde.

“Dat is toch een leuk project, pap?”

De moeite die het kostte om enthousiast over te komen. Alleen maar beren op de weg zien.

“Wat moet je daar nou? Alles is dicht. En er is een avondklok.”

“Het is toch leuk voor mij?”

Dat was denk ik het zinnetje dat me deed breken.

Ja, het ís leuk voor haar. Het avontuur, de spanning, de vrijheid. Nieuwe mensen leren kennen, samen ­plezier maken.

“Het is maar voor twee maanden.”

Ik gaf me over, vroeg haar om alles over het project te vertellen.

Vlak voor vertrek kreeg het eiland code geel.

“En volgens mij gaan de stranden ook weer open. Zal ik mijn snorkelspullen meenemen?”

Jongste Dochter is een optimist.

Ik klikte naar ‘De vijf meest mysterieuze vliegtuigverdwijningen’ en ‘10 vliegtuigen die spoorloos verdwenen’. Ook blijf ik sinds kort weer veel te lang hangen bij Air Crash Investigation op National Geographic. Terwijl ik dacht dat ik daarvan was afgekickt. (Die metalen strip op het vliegveld Charles de Gaulle…)

Iemand die ik over de plannen van Jongste Dochter vertelde, begon over Joran v.d. S.

“Stop!” zei ik, “stop! Zit je me te stangen, of zo? Dat wil ik toch helemaal niet horen, man, waar ben je mee bezig?” (Toch het hele Wikipedialemma gelezen.)

Ze zit nu een uur of vier in het vliegtuig. Onder haar alleen maar water.

Vanmiddag vond ik op mijn bureau een memo-

blaadje.

‘Mis me niet té veel’, met een :-), en ‘kusjes’ en ‘love you’.

Blaadje in een hoek van de ingelijste Istanboelfoto geschoven, de laatste gezamenlijke vakantie, in ­oktober 2019. Lachende gezichten.

Twee maanden.

“Dat zijn maar acht weken, pap.”

Pas morgenochtend kan ik het eerste streepje op de muur zetten.

Laat op de avond het verlossende appje dat ze is geland.

Ik kus de telefoon.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden