Column

Iets wat je niet vastlegt, kan alleraardigst gaan zweven

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Mijn vrouw en ik staan in de badkamer van een huis dat we willen kopen. Wilden kopen. We werden verliefd op de foto's op de huizenaanbodsite, maar de foto's waren, zoals zo vaak, vele malen mooier dan de waarheid.

"Godverdomme," zeg ik in de richting van de makelaar, een hazenliplitteken loopt als een tuinpad van zijn linkerneusgat naar zijn mond.
"Wat is er? Valt het huis tegen?"

"Je maakt een grapje toch? Dit is cabaret toch? Je laat even aan mijn vrouw en mij zien dat je ooit, op een blauwe maandag, op de kleinkunstacademie hebt gezeten, toch?"
"Is het zo erg?"

"Kijk even naar de achtertuin. Op de foto's lijkt de tuin op het kleine broertje van De Hoge Veluwe en in het echt lijkt de tuin op een pashokje van gras. Een grashokje. En de keuken, heb je die keuken gezien? Op de foto's lijkt de keuken op de keuken van wijlen Pablo Escobar, maar in het echt lijkt de keuken op een afgebrande basisschool. Het ruikt er ook hetzelfde. Ik ruik verkoolde kleurpotloden en gesmolten beugelelastiekjes."

De letterlijke definitie van fotografie was ooit schrijven met licht, maar tegenwoordig staat fotografie voor liegen met licht. De waarheid is nog nooit zo bewerkelijk geweest. Mijn single vrienden en vriendinnen klagen er vaak over. Dan ontmoeten ze iemand op een datingsite, iemand die er supermooi uitziet op zijn of haar profielfoto, maar in het echt blijkt die persoon dan alleen maar gewoon mooi te zijn. En gewoon mooi was echt wel genoeg geweest, als ze die supermooie foto nooit hadden gezien. De foto maakt beloftes die de gefotografeerde nooit waar kan maken.

Ik denk dus geregeld na over het nut, de kracht en het verneukeratieve van foto's. Zo heb ik geen foto van het moment waarop ik mijn eerste tongzoen kreeg. En juist doordat er van dit moment geen foto bestaat, wordt mijn eerste tongzoen elk jaar een beetje mooier in mijn hoofd. De herinneringen waar ik dus geen foto van heb, worden en blijven mooier dan de herinneringen waar ik wel een foto van heb. Iets wat je niet vastlegt, kan alleraardigst gaan zweven.

Mijn opa was al dood voordat ik geboren werd. De opa die ik nooit heb ontmoet, heet Willem Krijger en soms kijk ik naar een zwart-witfoto waar hij met mijn oma opstaat. Een harde blik en een zacht gezicht.

Opa heeft iets weg van een Italiaan. Zo iemand die ijs verkoopt in het Vondelpark, zo iemand die iedereen die één bolletje bestelt, twee bolletjes geeft, gewoon omdat de zon schijnt. Hij ziet er ook uit als iemand die heel goed met kleinkinderen kan spelen.

Opa heeft de handen van iemand die mooie en luchtwaardige vliegtuigjes kan vouwen. Hij ziet eruit als de beste opa ooit, maar ja, de foto maakt beloftes die de gefotografeerde nooit waar kan maken.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden