Column

Iets voor een ander doen

Beeld Wolff

Met de zon in mijn ­knopen hoor ik het wonderschone lied Op Fietse van de Drentse band Skik door mijn hoofd gaan. Niet dat ik een koptelefoon op heb, die heb ik afgedaan toen me door de zoveelste verhuizer dan wel gemeentewerker iets geestigs werd toegeroepen.

Ik neem tenminste aan dat het geestig bedoeld was, waarom niet? Het is wérkelijk 'de leste mooie dag van 't joar misschien' en 'dan giet 't haost vanzölf'.

Ik mag naar de Cruyff Foundationdag. Het heet vast anders, maar dat staat op mijn poloshirt dat nu in de was zit. Ik heb driehonderd kinderen en minstens evenveel begeleiders omhelsd of onder de ­oksels gehad voor een foto. Dat is mijn taak ook, ik ken mijn plek.

Niemand vraagt mij omdat ik zo goed kan boogschieten of rolstoelbasketballen. Qua sport word ik hoogstens gevraagd omdat bijna al die kinderen veel beter dan ik kunnen bladerunnen en voetvolleyen.

Dat geeft het wat moeilijker bedeelde kind meteen al moed. Ze kijken vaak erg vrolijk als ze me herkennen, dus ik denk dat dat het is: ha fijn, die kunnen we hebben!


'Evelien!' Tim heeft de nieuwslezeres van SBS ontdekt en omhelst haar hartstochtelijk. Ze moet lachen. 'Handtekening!' En terwijl haar shirt het achter­gebleven vochtiger gedeelte van Tims hoofd tracht te verwerken, tekent ze zijn boekje.

Frankie Rijkaard heeft ie al. Anouk Hoogendijk, Bibian Mentel. Hij kijkt mij vorsend aan. Wie ben jij?

Dan komt Marco. Die komt elk jaar. Terwijl ik me alweer schrap zet - want ik zal als elk jaar moeten uitleggen waarom ik Wolfs ontvoerde en bijna vermoordde daar in het Maastrichtse - geeft Evelien Tim zijn boekje terug. Die herkent Evelien opnieuw. 'Evelien!' En hop, daar hangt ie weer.

We gaan voetballen. De begeleiders van de tegenstander hebben al snel door hoe ze Willem Overdevest van All Stars kunnen afleiden en slepen het ene na het andere kind naar mijn doel voor een hand­tekening.

Ik speel mijn rol met groot plezier en tot woede van mijn eigen team. We gaan de bietenbrug op met 34-2. Ik heb 33 handtekeningen gezet. Die ene kon ik echt niet houden.

Als ik wegga overzie ik het veld. Honderden in geel shirt geklede kinderen rennen richting het podium. Vroeger om Johan te zien. Maar die is er niet meer.

Deze dag en zijn slogan 'Als je iets voor een ander kan doen, dan moet je dat doen' zijn er meer dan ooit. Al zou ik niet met honderd procent zekerheid durven zeggen dat ik dit voor een ander doe.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden