Plus Column

Iets met dromen over dingen in de verte

Femke van der Laan Beeld Agatha Nowicka

De jongste staat op zijn bed. Zijn ene voet op het teruggeslagen dekbed, zijn andere voet op het onderlaken. Ik kijk naar hem vanuit de deuropening van zijn slaapkamer. In zijn linkerhand heeft hij een maatbeker. Het water komt bijna tot de rand.

Even hiervoor is hij naar boven gekomen. De lege maatbeker rustte ondersteboven op zijn vuist. Hij tilde hem even de lucht in toen hij me zag. "Plantjes." Ik knikte. Drie plantjes heeft de jongste. Ze staan op de plank boven zijn bed. Een keer per week krijgen ze water. Om vier uur 's middags. Soms om vijf over vier.

Dan haalt de jongste de maatbeker uit het keukenkastje, klimt de trap op en vult in de badkamer de maatbeker met water. Bijna tot de rand. De jongste kijkt achterom. De maatbeker hangt een beetje scheef. Dan draait hij zich weer terug.

"Ga je kijken?"

Ik zie hoe hij wacht. Hoe zijn rug vraagt of ik wegga.

"Mag dat niet?"

Hij haalt zijn schouders op. Twee keer. Dan kijkt hij weer achterom. De maatbeker scheef.

"Ik praat tegen ze."

De jongste kijkt me aan. Hij wacht op een reactie. Zijn bovenlichaam gedraaid, zijn voeten wegzakkend in het matras. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Vragend.

"Wat zeg je dan?"

"Dat ik ze water ga geven."

Hij draait zich weer om. Naar de plantjes. De hand met de maatbeker beweegt richting de plank. Dan hoor ik hem zeggen dat hij ze water gaat geven. Vlak voor het water over de rand van de maatbeker loopt, stopt hij.

"Ga toch maar weg."

Ik duw mezelf van de deurpost en zeg oké tegen zijn rug. Een paar tellen later sluit ik de deur. Ik hoor niets. Geen aankondigingen van water, geen bemoedigingen voor het groeien.

Dan verzin ik het zelf, het onderonsje met de planten. In mijn hoofd hoor ik de jongste vragen hoe het met de plantjes gaat, daarna vertelt hij over zijn week. Iets met school. Iets met voetbal. Iets met dromen over dingen in de verte.

De planten geven antwoord. Dat het leuk is, dat het mooi is, dat het goed komt. Daarna gaan ze verder over het weer.

Halverwege het gesprek gaat de deur open. "Klaar." De jongste loopt langs me naar de badkamer. Daar giet hij de maatbeker leeg.

"En?"

"Gelukt."

De maatbeker rust weer ondersteboven op zijn vuist.

"Goed gedaan."

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden